fougeal
Neuz
Brezhoneg
- Diwar an anv-kadarn fouge hag al lostger -al.
Verb
fougeal /fuĖÉ”eĖal/ verb gwan ha verb kreƱv eeun (anv-gwan-verbĀ : fougeet) (displegadur)
I. verb gwan
- Pouezañ re war e berzhioù dibar
- Pa gomzan d'ezan eus va zaoliou kaer, e lavar d'in krenn ha krakĀ : « Paour kez Skouarnek, emout adarre o fougealĀ !Ā Ā» ā (Ivon Krog, Klenved ar Medalennou, Ti-moulerez Sant-Gwilherm, Sant-Brieg, 1909, p. 39.)
- « [...]Ā !Ā Ā» hogen, evidon da fougeal em log e krenen ken a raen betegouzout na vije taolet pled re abred ne oan ket gant ar roeƱverien all. ā (Jarl Priel, An Teirgwern Pembroke, Al Liamm, 1959, p. 204.)
- ā N'eo ket fougeal na paboriƱ a ran, met n'on ket kustum c'hoazh da chom hep lavarout e anv. [...]... ā (J.K. Rowling, lakaet e brezhoneg gant Mark Kerrain, Harry Potter ha Maen ar Furien, An Amzer embanner, 2012, p. 107.)
II. verb kreƱv eeun
Gerioù heñvelster
Deveradoù