Otto Dix
.jpg)
Wilhelm Heinrich Otto Dix, nado en Untermhaus, preto de Gera, o 2 de decembro de 1891, e finado en Singen, o 25 de xullo de 1969, foi un pintor alemán, vinculado aos movementos do Expresionismo e da Nova Obxectividade. A súa obra abrangue unha ampla variedade de estilos, mais é especialmente coñecido polas súas representacións da guerra e da sociedade da República de Weimar.[1]
Traxectoria
[editar | editar a fonte]Dix naceu nunha familia obreira: o seu pai, Franz Dix, era ferreiro, e a súa nai, Louise, tiña afeccións artísticas e musicais. Durante a súa etapa escolar, foi alentado polo profesor de debuxo Ernst Schunke, e entre 1905 e 1909 formouse co pintor decorativo Carl Senff. Grazas a unha bolsa concedida polo principado de Reuß, estudou na Escola Superior de Belas Artes de Dresde (1909–1914), onde entrou en contacto coa tradición renacentista alemá e experimentou co cubismo, futurismo e posteriormente co dadaísmo.
Voluntario na primeira guerra mundial, serviu como suboficial en unidades de metralladoras no fronte occidental e oriental. Participou na Ofensiva do Somme, foi ferido en 1918 e condecorado coa Cruz de Ferro de segunda clase. As experiencias traumáticas da guerra marcaron profundamente a súa obra, como se reflicte na serie de gravados Der Krieg (1924).[2]
En 1919 fundou o grupo Dresdner Secession Gruppe 1919, xunto a Conrad Felixmüller. En Düsseldorf uniuse ao colectivo Das Junge Rheinland, e en 1923 casou con Martha Koch, con quen tivo tres fillos. Entre 1925 e 1927 viviu en Berlín, onde desenvolveu obras críticas influídas pola Nova Obxectividade. En 1927 obtivo a cátedra na Academia de Belas Artes de Dresde.[3]
Co ascenso do nazismo en 1933, foi destituído da súa cátedra e considerado “artista dexenerado”. Confiscáronse 260 obras súas, moitas das cales foron queimadas. A pesar da represión, continuou traballando en Randegg e Hemmenhofen, onde retratou paisaxes do Hegau. En 1939 foi detido pola Gestapo, acusado de participar nun atentado contra Adolf Hitler, e encarcerado durante dúas semanas.[4]
Foi obrigado a servir no Volkssturm ao remate da segunda guerra mundial. Tras ser feito prisioneiro polos franceses en 1945, regresou a Hemmenhofen en 1946.
Non se identificou nin co realismo socialista da República Democrática Alemá nin coa arte abstracta da República Federal Alemá, mais recibiu recoñecementos en ambas Alemañas. Entre eles, a Cruz do Mérito da República Federal (1959), a Medalla Carl von Ossietzky (1964), e o título de cidadán honorario de Gera (1966).
Faleceu en Singen o 25 de xullo de 1969 tras sufrir un accidente cerebrovascular.[1]
Notas
[editar | editar a fonte]- 1 2 Eva Karcher, Otto Dix 1891-1969: His Life and Works, Cologne, Taschen, 1988 (en inglés).
- ↑ Norbert Wolf, Uta Grosenick, Expressionism, Taschen, p. 34 (en inglés).
- ↑ Sergiusz Michalski, New Objectivity, Cologne, Taschen, 1994 (en alemán).
- ↑ Rainer Beck, Otto Dix. 1891 - 1969. Zeit, Leben, Werk, Konstanz, Stadler, 1993 (en alemán).
 |
Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Otto Dix  |
| Control de autoridades |
|
|---|
