Bell Canada

Bell Canada

Państwo	Kanada
Siedziba	Montreal, Quebec
Data powstania	1880
Zatrudnienie	54 434
Symbol akcji	TSX: BCE NYSE: BCE
Dane finansowe
Przychody	20 mld dol. CAD
brak współrzędnych
Strona internetowa

Wieżowiec BCE w Toronto (obecnie pod nazwą Brookfield Place)

Bell Canada – kanadyjskie przedsiębiorstwo telekomunikacyjne, wchodzące w skład holdingu BCE Inc., będące największym krajowym dostawcą usług telefonicznych.

Struktura

Poprzez spółki zależne (Bell Aliant, Northwestel, Télébec i NorthernTel) Bell Canada kontroluje większość obszaru Kanady na wschód od Manitoby oraz Terytoria Północno-Zachodnie. Przedsiębiorstwo stanowi kluczową część wielobranżowego holdingu BCE Inc. (Bell Canada Enterprises), który zajmuje 224. pozycję w światowym rankingu Forbesa. W 2007 roku spółka zatrudniała 54 tysiące pracowników, obsługiwała 13 milionów abonentów, osiągając obroty w wysokości około 20 miliardów dolarów oraz zysk netto przekraczający 4 miliardy dolarów.

BCE jest dostawcą połączeń przewodowych i bezprzewodowych, oferującym usługi telefoniczne lokalne i zamiejscowe, szerokopasmowy i bezprzewodowy dostęp do Internetu, rozwiązania e-biznesowe oraz telewizję satelitarną. W 2008 roku uruchomiono cyfrową telewizję IPTV za pośrednictwem łączy światłowodowych. Przedsiębiorstwo posiada większą liczbę rejestrowanych akcjonariuszy niż jakiekolwiek inne przedsiębiorstwo w Kanadzie, a jego siedziba główna mieści się w Montrealu.

Historia

Telefon dla głuchych

Oficjalnemu ojcu telefonu, Szkotowi Alexandrowi G. Bellowi (nieoficjalnym jest Włoch Antonio Meucci) przypisuje się kilkadziesiąt wynalazków, głównie telekomunikacyjnych. Sponsorował też braci Wright, był twórcą hydroplanu i współzałożycielem National Geographic. Urodził się w rodzinie właściciela szkoły dla głuchoniemych, w której opracowano system czytania z ruchu warg oraz języka migowego. Jego matka była osobą niedosłyszącą, podobnie jak w przyszłości żona. W 1870 roku młody Bell przybył do Kanady w celu rekonwalescencji po zapaleniu płuc. Następnie Amerykanie zaproponowali mu stanowisko na uniwersytecie w Bostonie, gdzie poznał swoją żonę, której zamożny ojciec postanowił sfinansować jego badania nad elektrycznym wzmacniaczem dźwięku dla głuchych. Za fundusze przekazane przez teścia Bell wybudował małe laboratorium, w którym wkrótce opatentował elektroakustyczną słuchawkę, mikrofon elektromagnetyczny oraz telefon. W celu rozpowszechnienia wynalazku Alexander Bell wraz z teściem zdecydowali się założyć przedsiębiorstwo pod nazwą Bell Telephone Company. Wynalazek odniósł sukces podczas pokazów w Filadelfii, za co Bell otrzymał nagrodę w wysokości 50 tysięcy dolarów od Filadelfijskiego Towarzystwa Naukowego, po czym rozpoczął produkcję.

Aktor gra rolę Alexandra Grahama Bella

W celu stworzenia ogólnokrajowej sieci telefonicznej przedsiębiorstwo Bella zostało przekształcone w AT&T, a prace rozpoczęto w Nowym Jorku. Siedem lat później sieć dotarła do Chicago, a w 1915 roku do San Francisco. W 1927 roku, przy użyciu radia, uruchomiono łączność transatlantycką. Po osiągnięciu sukcesu komercyjnego Alexander Bell założył sieć laboratoriów badawczych, które po jego śmierci nazwano Bell Labs. Jeszcze za jego życia powstało tam kilkadziesiąt wynalazków, z czego 18 autorstwa samego Bella, w tym patent na aparat słuchowy. Po przekształceniu Bell Telephone Co. w AT&T laboratoria Bella stały się głównym ośrodkiem badawczym tego przedsiębiorstwa.

Budowanie systemu

Rejestrując swój wynalazek w Kanadzie, Bell przekazał 75% praw ojcu Melville’owi Bellowi, który będąc autorytetem w dziedzinie ortoepii, stał się pionierem systemu telekomunikacyjnego. Melville Bell, poszukując możliwości wdrożenia telefonu w praktyce wspólnie z pewnym pastorem, zorganizował wynajem drewnianych aparatów i rozpoczął budowę dwustronnych linii telefonicznych dla klientów, realizując połączenia między innymi pomiędzy lokalnym sklepem a pobliskim magazynem czy też z miejsca pracy do domów zamożniejszych przedsiębiorców. Powstałą w ten sposób sieć odsprzedał bostońskiemu przedsiębiorstwu National Bell Telephone Company w 1879 roku, kładąc podwaliny pod system telekomunikacyjny funkcjonujący w Ameryce pod nazwą Bell System. Kanadyjską odnogą tego systemu zostało powołane rok później przedsiębiorstwo The Bell Telephone Company of Canada Ltd., któremu rząd przyznał monopol na połączenia zamiejscowe.

Z chwilą wybuchu I wojny światowej w Kanadzie telefon posiadało już 237 tysięcy abonentów. Z biegiem czasu przedsiębiorstwo kolokwialnie określano Bell, natomiast nazwę Bell Canada firma uzyskała legalnie dopiero 7 marca 1968 roku.

Strefy wpływów

Wszystko wskazywało na to, że przedsiębiorstwo Bell szybko podbije Kanadę i zmonopolizuje krajowy rynek telefonii, jednak tak się nie stało. Mimo iż linie przesyłowe sięgały od Nowej Szkocji do stóp Gór Skalistych w Albercie, przedsiębiorstwo postanowiło skoncentrować się przede wszystkim na mieszkańcach skupisk miejskich rozciągających się od Ontario po Atlantyk, szybko odstępując od obsługi trzech prowincji atlantyckich na rzecz innych, mniejszych przedsiębiorstw. W latach 90. przedsiębiorstwa te połączyły się jako Aliant, jednak Bell posiada w nich większościowe udziały. Niezależne, małe przedsiębiorstwa świadczące usługi telefoniczne pojawiły się również w Quebecu oraz w Ontario. Bell od początku dążył do ich przejmowania, lecz jeszcze w 1980 roku funkcjonowało ich ponad 30, a ich działalność skupiała się głównie na terenach o mniejszym zaludnieniu. Z kolei na zachodzie Kanady Bell walkę w dużej mierze przegrał, a teren – niekoniecznie wyznaczony granicami prowincji – został podzielony na strefy wpływów przedsiębiorstw takich jak m.in. Telus, który zajął większość Kolumbii Brytyjskiej, Northwestel odkupiony przez Bella od kolei, lecz zachowujący dużą autonomię, SaskTel, będący korporacją publiczną w Saskatchewan, oraz liczne mniejsze korporacje prywatne. Tymczasem w prowincji Ontario wyraźnie przoduje przedsiębiorstwo Rogers Communications, które rozpoczynało od telewizji kablowej.

Różnorodne loga z motywem dzwonka można spotkać we wszystkich zakątkach kontynentu, takich jak Indiana Bell, Mountain Bell, Northwestern Bell, czy Pacific Bell. Dzwoneczek stanowił znak firmowy AT&T oraz przedsiębiorstw afiliowanych w ramach tzw. Bell System, powołanego w celu ułatwienia ekspansji terytorialnej przedsiębiorstwa dążącego do monopolu w telekomunikacji, co w rzeczywistości stanowiło praktyki często nielegalne. W 1956 roku rząd USA nałożył liczne restrykcje na AT&T będące efektem trwającego siedem lat procesu antymonopolowego. System funkcjonował jednak nadal, ograniczając pozycję konkurencji, w związku z czym Ministerstwo Sprawiedliwości USA doprowadziło na drodze sądowej do poważnych zmian strukturalnych w 1974 roku. W zamian za rządowe przyzwolenie na działalność na błyskawicznie i obiecująco rozwijającym się rynku komputerowym AT&T ustąpiło z monopolizacji telefonii, a Bell System uległ podziałowi strukturalnemu, w wyniku czego rynek połączeń lokalnych został przejęty przez mniejsze terytorialnie przedsiębiorstwa. Historia pokazała, że ten manewr nie wyszedł AT&T na dobre, ponieważ na rynku telefonicznym konkurencja oraz rozwój Internetu sprawiły, że współcześnie przedsiębiorstwo funkcjonuje w cieniu dawnej świetności.

Zyskali za to Kanadyjczycy – ogniwa ich systemu dokonały sukcesji i przestały być własnością AT&T, a najważniejszymi z nich stały się Bell Canada oraz producent sprzętu telefonicznego Northern Electric.

Restrukturyzacja

W 1975 r. Bell Canada była pod względem obrotów piątą potęgą biznesową w kraju. Z kolei w okresie 1980–1997 kanadyjski przemysł telekomunikacyjny przechodził liczne i głębokie zmiany strukturalne, podczas gdy rząd federalny, wzorem Amerykanów, wprowadził nowe regulacje i pozbawił Bell Canada monopolu, dając szansę innym przedsiębiorstwom. Dzięki temu telefonia stała się jedną z niewielu dziedzin, które z dnia na dzień nie drożeją dla przeciętnego użytkownika. Tymczasem Bell, powołując się na potrzebę osiągnięcia większej konkurencyjności, zwolnił 4 tysiące pracowników, przeprowadził restrukturyzację, a także wyprzedaż akcji Telesatu i – pod naciskiem inwestorów – przełożył aktywa w strukturę inwestycyjną income trust. Z drugiej strony demonopolizacja sprawiła, że Bell nie musiał już być wyłącznie operatorem rozmów i mógł wejść w nowe obszary technologiczne poprzez specjalnie powołane oddziały:

• Bell Internet, funkcjonujący wcześniej pod nazwą Sympatico, posiada koncesję na świadczenie usług internetowych i z dwoma milionami użytkowników jest potentatem na rynku kanadyjskim. Od marca 2007 roku Sympatico – podobnie jak jego największy rywal Rogers – oferuje bezprzewodowy dostęp do sieci, co ułatwia korzystanie z usług mieszkańcom głębokiej prowincji, na której obszarze Rogers nie dysponuje odpowiednią infrastrukturą. Sympatico wdrożyło również technologię ADSL2+, która umożliwia dwukrotne zwiększenie prędkości przesyłu danych do około 24–25 Mbps. W przeciwieństwie do Rogersa, który oferuje serwis internetowy Yahoo, Sympatico nawiązało współpracę z Microsoftem, dzięki czemu w swoim pakiecie posiada serwis MSN.
• Bell Mobility to telefonia komórkowa dostępna w większości prowincji kanadyjskich oraz marginalnie w północnych stanach USA, licząca 5,8 miliona abonentów. W najbliższych latach planowane jest upowszechnienie telefonii trzeciej generacji (UMTS), która umożliwia nie tylko łączność wizyjną z rozmówcą, ale też wykonywanie operacji bankowych, oglądanie telewizji, łączność z Internetem oraz zdalną obsługę domowych urządzeń.
• Bell TV, działająca dawniej jako Bell ExpressVu, to jeden z dwóch – obok StarChoice – ogólnokrajowych dostawców telewizji satelitarnej. Dociera ona cyfrowo do 1,7 miliona odbiorców, oferując 400 kanałów, w tym TVP Polonia oraz dwa programy Polskiego Radia.
• Ponadto BCE kontroluje 15% koncernu mediowego CTVglobemedia, będącego jednym z największych przedsiębiorstw medialnych w kanadyjskich rękach prywatnych, należącego do klanu rodziny Thomson. Koncern ten obejmuje m.in. dziennik The Globe & Mail, telewizję CTV oraz multimedialne CHUM Limited. We wrześniu 2010 BCE zakupił pozostałe 85% telewizji CTV za kwotę 1,3 mld dolarów, co doprowadziło do fuzji największego dostawcy usług telefonicznych z jedną z najważniejszych telewizji w kraju.

Do BCE należą także udziały w przedsiębiorstwach: Telesat – ośrodku komunikacji satelitarnej w Ottawie, Nortel – producencie sprzętu telekomunikacyjnego, Bell West – telefonii w zachodniej Kanadzie, oraz kilkunastu innych przedsiębiorstwach telekomunikacyjnych bądź informatycznych.

Kontrowersje

• W lipcu 2008 roku oddział odpowiedzialny za telefonię komórkową, czyli Bell Mobility – a także konkurencyjny Telus – wprowadził bezprecedensową opłatę za odebranie SMS w wysokości 15 centów, co wywołało zaskoczenie wśród użytkowników.
• Bell Canada może oferować dostęp do Internetu lub dzierżawić swoje łącza innym, znacznie mniejszym przedsiębiorstwom. Podmioty te, zmagając się z licznymi skargami abonentów, wniosły zażalenie do CRTC, czyli naczelnego organu regulującego telekomunikację, argumentując, że Bell stosuje praktykę zwaną bandwidth throttling, polegającą na dławieniu lub zwalnianiu przesyłu danych, i tym samym prowadzi nieuczciwą konkurencję wobec mniejszych dostawców usług internetowych. Ponieważ niezadowolony klient zazwyczaj nie zdaje sobie sprawy z tego, kto faktycznie blokuje sieć, zirytowany niską jakością usługi podpisuje nowy kontrakt, nierzadko z bezpośrednim winowajcą tego stanu rzeczy. CRTC odrzuciła zarówno skargę, jak i wniosek o zaniechanie tych praktyk, uznając, że środki zastosowane przez Bell Canada nie miały charakteru dyskryminacyjnego, ponieważ w równym stopniu objęły abonentów własnych oraz obcych abonentów. W rezultacie Kanadyjskie Zrzeszenie Dostawców Internetowych (CAIP) spotkało się z krytyką, mimo że nie ponosiło winy za tę sytuację. Skarga skierowana do CRTC zawierała ponad 1100 udokumentowanych argumentów, a cała sprawa trafiła na drogę sądową.
• Przez 26 lat przedsiębiorstwo utrzymywało niezmienioną cenę za połączenie z budki telefonicznej, wynoszącą 25 centów. Od czerwca 2007 usługa ta kosztuje w Kanadzie 50 centów w gotówce lub dolara przy płatności kartą kredytową.

Bibliografia

• The Canadian Encyclopedia
• Historia własna BCE
• Tomasz Piwowarek – Bell Canada – Monopol bez monopolu www.mowiepopolsku.com, za tyg. Goniec, 2006
• Polacy w Kanadzie 2006, Biogram Publishing, Mississauga, Ontario, 2006, ISBN 0-9738143-0-6.

Linki zewnętrzne

• Strona oficjalna BCE Inc.
• Strona oficjalna Bell Canada