Dark Souls (2011)
Alternatieve titel: Dark Souls: Remastered
Nintendo Switch / PC / PlayStation 3 / PlayStation 4 / Xbox 360 / Xbox One
Action / RPG
single player / online
Ontwikkeld door From
Uitgegeven door Bandai Namco en From
Lang geleden heersten meedogenloze draken over de hele wereld, totdat een coalitie van vier wezens een eeuwenoude Vlam ontdekken. Met deze Vlam verschaffen ze zichzelf ongekende krachten, waarmee drie van hen de draken bestrijden en verslaan. Hiermee wordt de Age of Fire ingeluid. Nu, een lange tijd later, dreigt die Vlam te doven. Tegelijkertijd lijdt de mensheid aan een mysterieuze ondode vloek. Als zo’n vervloekte ondode ontwaak je in een cel, waarna je ontsnapt en reist naar het grote Lordran: de plek waar lang geleden de draken zijn verslagen.
- nummer 4 in de top 250
Trailer
https://www.youtube.com/watch?v=9IbPrk-yuts
Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.
Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat GamesMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe GamesMeter met je privacy omgaat.

Nog 2 trofeeën en dan heb ik hem!
Ik had deel 1 al op de X-box 360 maar natuurlijk ik heb hem nooit uitgespeeld..
Maar ik weet hoe geweldig dit deel is, en 40 euro valt toch mee voor een 2de ronde (portable) ploeteren

En je vind het er niet goed uit zien op de Switch Sinner.... heb je het nu over die beta test versie?. Uiteindelijk kan het er toch veel beter uit zien niet dat ik die beta versie gespeeld heb trouwens.
Edit: over het grafische zou je wel eens gelijk kunnen hebben...
Does Dark Souls Remastered Play GOOD On Nintendo Switch? - BETA Review - YouTube
Dark Souls als gratis game? volgens mij gebeurd dat niet zo snel..
En je vind het er niet goed uit zien op de Switch Sinner....
Ik zeg niet 'niet goed'. Ik zeg dat de verschillen tussen de vorige generatie en de huidige remaster maar erg mager zijn. Zeker van wat ik op de Switch heb mogen spelen - weliswaar enkel op groot scherm even bij een vriend gespeeld en niet in handheld mode maar het bied mij te weinig om weer geld aan te spenderen. (mocht ik een Switch hebben - maar ook op de Xbox One boeit het mij dus helemaal niets).
En gratis? Ik heb zowel 2 als 3 in Humble Bundles voor de PC gehad. Voor de PC weliswaar (een tientje, met een zestal andere games erbij) maar dat is zo bijna zo goed als voor niets. Vroeg of laat duikt alles wel eens een keertje op bij PS+ of Xbox Gold. Al helemaal als we weer in een nieuwe generatie consoles zitten.
De beleving is echt anders.
Grafisch ziet het er prima uit alleen moet je het op de Switch doen met 30fps...
Maar soepel loopt het zeker..
Ik haal hem voor de 2de keer het is gewoon zo´n bazen spel..
Nee echt totaal niet! Ik vind de sfeer tof ogen maar het concept en de moeilijkheidsgraad voor het soort spel spreken me niet aan. ?
Gave nieuwe avatar trouwens!?
Want de ridder lijkt me toch in het voordeel, om dat het schild groter is en het zwaard langer uitsteekt om makkelijker op veiliger afstand je vijand te raken. kortom zit er een groot verschil in welk karakter je kiest...

Het kriebelde al langer,ik kan niet wachten te beginnen.
Op de xbox360 al 2 keer uitgespeeld maar dit is mijn favoriete spel ooit,dus kon niet uitblijven.
Ik heb wel verontrustende geruchten gehoord over meer heldere graphics...

Als dit betekent dat donkere levels minder donker zijn,dan zou ik dat zwaar teleurstellend vinden.
Maar daar ga ik niet van uit,dit gaat gewoon weer super vet worden

Ik ga het in ieder geval voor jullie uitvinden en post hier binnenkort wel een kleine review


Het heeft een tijdje geduurd ik heb mijn tijd genomen maar ben er weer helemaal ingedoken.
En de game heeft wederom bewezen waarom het mijn ultieme nummer 1 game is.
Om gelijk even terug te komen op mijn eerdere angst voor lichtere graphics,dat is gelukkig niet het geval.
Deze Remaster heeft wel wat heldere beelden maar het doet nergens afbreuk aan de sfeer

Het blijft dus gewoon de brute badd ass game die het al was

Meest perfecte wereld design en routes,tofste eindbazen,beste flow,bakken met sfeer.
En niet te vergeten de meest verslavende en genoeg doening gevende gameplay.
Uiteindelijk is deze Remaster dus gewoon een dikke upgrade met alle dlc.
Dit is wat mij betreft dus nog altijd de beste game ooit,all praise the sun

De insecten in Blighttown lichten goed op en het rode oog van Kalameet is indrukwekkend.Deze remaster is meer voor mensen die hem op de console (PS3 of Xbox360) hadden en nooit de Prepare to Die Edition hadden met DSFix. Het vervelende van zo'n remaster is dat Dark Souls nu geen echte overhaul meer krijgt wat het wel verdiende (in BloodBorne engine of Unreal4, hoewel laatste te mooi om waar te zijn is).
Er zijn al talloze videos hierover gemaakt alweer, maar dit neemt voor mij het plezier van DS1 nog niet weg. Ik had alleen meer vooruitgang gewild op het Remaster gebied. Een beetje jammer van Durante ook die toentertijd in zijn vrije tijd gratis de PC versie heeft lopen fixen en dat nu lekker wordt genegeerd zo lijkt.
* In het algemeen: wel een voordeel is op Steam, dat je per games een community pagina hebt waar je in de discussie sectie topics kan aanmaken. Coop met pw kan hier handig zijn als je vrienden offline zijn en je toch coop wilt of matches wilt doen enz.
Dit gevoel had ik bij gamen nog niet eerder meegemaakt. Complete verslagenheid en gevoelens van mislukking gingen door me heen, waardoor ik gefrustreerd ben gestopt. Maanden gingen voorbij waarbij ik nog steeds wel over het spel nadacht en in de tussentijd makkelijkere spellen als Bioshock 2 en Tomb Raider op pikte, omdat ik daar meer van kon genieten. Maar het bleef knagen dat ik had opgegeven. Ik keek wat meer filmpjes op internet, sprak met wat vrienden die het spel wel de baas waren geworden en begon uiteindelijk opnieuw, dit keer met iets meer aandacht aan het soort character dat ik wilde spelen in plaats van de random keuze. Ik veranderde mijn starting gift naar de sleutel en zette het spel opnieuw aan met de gedachte 'wat je ook doet, blijf bewegen en op je hoede'. Met de sleutel merkte ik dat ik andere routes door het spel kon lopen. Ik ontdekte hoe je hulp kon summonen als je humanity had geconsumeerd en leerde langzaamaan welke tactieken het beste werkten op de vijanden die me voorheen meer moeite gaven.
Het middenstuk met Ornstein en Smough dreef me bijna tot waanzin. De boogschutters die je tocht door Anor Londo bijna onmogelijk maakten, gevolgd door een van de moeilijkste boss fights die ik ooit had ervaren lieten me weer overdenken waarom ik dit allemaal deed. Uiteindelijk was het vooral de wil om niet op te geven die me door liet gaan. Ik wisselde mijn wapen in voor het wapen dat je krijgt met Quelaagh's soul en vocht me binnen een keer door O&S heen om vervolgens een enorme euforie te ervaren toen ik vernam dat ik vanaf nu kon teleporteren tussen werelden. Het spel bleef hierna uitdagend, maar werd nergens meer zo moeilijk als voorheen het geval was. Hierop leerde ik genieten van de level designs en kwam de sfeer meer op me over dan voorheen het geval was.
De werelden voelen desolaat en wanhopig aan, maar zelfs met de afwezigheid van gezond menselijk verstand, lijkt alles te functioneren. De monsters zijn niet per se kwaadaardig naar jou toe, ze volgen bepaalde instincten en zijn meer onverschillig over jouw welzijn. Grootse kastelen gemaakt voor grootse goden, maar de goden zijn hun verstand al lang verloren en kruipen met gereduceerde intelligentie rond terwijl ze vasthouden aan hun laatste stukje menselijkheid. Het intrigeert allemaal enorm en leerde mijn waardering voor dark fantasy enorm groeien.
Dark Souls heeft bepaalde momenten waarop de wereld oneerlijk lijkt. Helemaal levels als de Tomb of Giants, met zijn duisternis en verschrikkelijke skeletons (in welke souls game voelen deze vijanden überhaupt wel 'eerlijk' aan?) geven bij een ongeoefend speler redenen om het spel af te sluiten en nooit meer opnieuw aan te zetten. Je zou toch echt een van de meest intrigerende spellen ooit missen als je het doet. Het verhaal openbaart zich door het lezen van items en te luisteren naar alles wat de NPC's te zeggen hebben (en Youtube filmpjes van Vaatvidiyaa kijken), maar levert daarmee heel veel fantastische lore op. Door Blight Town lopen en de boss daar te verslaan, voelt extra waardevol als je de achtergrond kent. Hetzelfde geldt voor gevechten tegen Seethe en uiteindelijk Gwyn en het uiteindelijke besef dat welke keuze je ook maakt aan het einde van het spel, geen enkel einde zal de wereld 'beter' maken. Het is inherent zinloos, maar als metafoor voor het leven intrigeert het. Misschien dat Nietzsches Ewige Wiederkehr eveneens van toepassing is, aangezien mijn eerste reactie op het uitspelen was om meteen door te gaan naar New Game+, alsof dit ineens wel meer waarde aan het einde zou geven.
Dark Souls heeft een wereld met omgevingen die vloeiend in elkaar over gaan, verbeterde combat ten opzichte van voorganger Demon's Souls, fantastische creature/boss designs en een bijna nihilistische sfeer die me uiteindelijk dermate gegrepen heeft, dat ik nu niet meer te redden ben en bijna ieder ander spel aan de standaard van deze reeks aan het houden ben. Binnen de onverschilligheid van de wereld zitten echter momenten van euforische glorie (het moment dat het me eindelijk gelukt was om Solaire in leven te houden en ik samen met hem Gwyn te lijf kon gaan, om zo een ineens verdomd simpel eindgevecht alsnog met goed gemoed af te sluiten) en oprecht verdriet (Siegmeyer's tragische dood door de hand van zijn eigen dochter nadat hij alsnog hollow is geworden), dat het spel zoveel meer is voor me dan moeilijk. Niet mijn favoriet uit de reeks (Bloodborne heeft die koppositie), maar alsnog bijna perfect en een van de beste game-ervaringen ooit.
Tot je bij Ornstein en Smough komt, dan. Hier heb ik uren op stuk gezeten, kreeg het maar niet voor elkaar. Het lukte gewoon niet om beide opponenten te vermijden én ook nog ‘ns damage te doen. Tot ik uiteindelijk met een cheese strat het haalde: dung pies gooien en vervolgens blijven rennen tot ie dood ging.. Dat was niet heel erg vermakelijk, eigenlijk.
Toen daarna ook nog ‘ns het slechtste deel van het spel kwam, haakte ik af. De Demon Ruins en Lost Izalith zijn gewoon enorm slecht (en schijnbaar onaf). Lelijke, lege omgeving, monsters die je al eerder bent tegengekomen die ook nog ‘ns enorm ongeïnspireerd gepositioneerd zijn, het lijkt wel met copy paste gedaan te zijn. Om vervolgens af te sluiten met één van de slechtste ‘puzzle’ bosses die ik ook gespeeld heb. Maar bij die boss kwam ik niet eens tijdens m’n eerste playthrough, want in dit stuk was ik in 2016 afgehaakt en heb het spel vier jaar lang links laten liggen.
En dit jaar heb ik de game wel met 100% van de achievements uitgespeeld. Mijn geheugen is normaliter echt enorm belabberd, maar ik wist van de eerste paar levels nog exact waar de skeletten me op stonden te wachten en wat de strategieën waren om ze zonder al te veel problemen uit de weg te ruimen. Dat is dan ook wel de een van de tofste dingen van de game; het leren omgaan met de omgeving en de tegenstanders. Zo kwamen we al snel weer bij Ornstein en Smough terecht. Dit keer gingen die bazen me ook een stuk beter af, wellicht dat de mage die ik nu speelde gewoon sterker is daartegen.
De post-Anor Londo levels waren nog steeds behoorlijk matig, maar dit keer er wel doorheen gekomen. De DLC levels en bazen waren dan wel weer heel erg sterk.
In het algemeen geldt dat de ‘schaal’ van de wereld zo tof is; grootse omgevingen, imposante architectuur en gigantische bergen en kliffen. De vele sluiproutes tussen de levels maakt het ook altijd een feest om door de wereld te bewegen.
Zoals ik al eerder zei, legt deze game vrijwel niks uit. Sommige van de systemen zijn nogal obscuur, evenals een aantal van de attributen van de speler, weggestopt in diepliggende tooltips en een vrij matige user interface. Ook de lore is grotendeels weggestopt in alle menuutjes bij de wapens en potions en andere dingen die je allemaal meezeult; vind ik persoonlijk een zwak punt, maar veel mensen schijnen dit wel tof te vinden, wellicht onder het motto: als je er meer moeite voor moet doen, dan is het des te leuker als het de moeite waard blijkt te zijn geweest. Bij de lore en levelling stoort me dat, bij de combat en de level design ben ik het daar zeker mee eens.
Al met al een uitstekende game natuurlijk, maar niet zonder wat missers. Dark Souls 2 is al gekocht, eens kijken of we daar in 2021 aan toe komen.
4,5/5
Zit nu op 82%.Poging gestart om deze platinum te krijgen. Is toch wel erg hard werken.
Zit nu op 82%.
.immer beducht voor wat ons bevattingsvermogen te boven gaat.
Naamloos gefluister in verstikkende wouden,
bedwelmende dampen in verloren gewaande moerassen.
Onder ons pantser balt zich een vuist die een zeldzame zonnestraal binnenlaat.
Schimmen van lotgenoten als stille getuigen.
Hier ontluiken wij, tegen alle verwachtingen in.
Verzengend vuur vertelt het verhaal van teloorgang en wederopstanding.
Iedere nieuwe stap openbaart een inherente verbondenheid.
Dood en verderf als sluier, met een innerlijke vlam om de duisternis op afstand houden.
Uitgehold?
Niet vandaag.
Niet.
Vandaag.
Serieus: bloodborne en 2 dark souls games boven games als Half-life, zowel 1 als 2?
Naaaaah. Never.
Het is zonde dat al die souls like games nu so hoog in de top 250 staan. Ik word moe van de trend dat games per se moeilijk moeten zijn en geen fatsoenlijk verhaal hoeven te bevatten.
Serieus: bloodborne en 2 dark souls games boven games als Half-life, zowel 1 als 2?
Naaaaah. Never.
Ik vind het ook helemaal niks en zal er geen een van spelen, maar waarom zou verhaal boven gameplay of uitdaging moeten staan? Ik ben het inhoudelijk met je eens, maar kan me best voorstellen dat mensen dit wel heel bruut vinden.
Wat sommige gamers lijken te vergeten is dat games een medium zijn met een breed, divers publiek. Niet een genre met één hoofddoelgroep die prioriteit boven de rest heeft. Toch duiken er weleens spelers op die het “vermoeiend” en “zonde” vinden wanneer hun smaak niet centraal staat binnen heel de game industrie. Alsof zij een bevoorrechte positie hebben en hun smaak zogenaamd ‘belangrijker’ of ‘beter’ is dan die van andere. Het is elitair en verwaand gedrag.
De wereld draait niet om jou, en je hebt geen superieure smaak die enige voorrang zou moeten krijgen boven andere trends. Niet iedereen heeft evenveel belangstelling bij Half Life als jij. Als de populariteit van andere games zo storend is, dan is dat jouw probleem. Niet van deze site, niet de game industrie en zeker niet van andere gamers. Persoonlijk heeft Half Life mij nooit zoveel geboeid en vind dat de gemiddelde From Software game er duidelijk bovenuit stijgt, op zo’n beetje ieder front.
Bovendien worden er doorgaans juist positieve dingen gezegd over de verhalen van Soulsborne games. De lore is complex, mysterieus, vraagt veel verkennen en denkwerk van de spelers. Het idee dat al deze games vanzelfsprekend onfatsoenlijke verhaallijnen zouden hebben is onjuist. De laatste tijd ben je echt aan het mopperen drezic. Alsof je door een midlife crisis gaat en de gloriedagen (van toen je Half Life voor het eerst meemaakte) wilt herbeleven. Gefrustreerd wanneer de realiteit niet met dit doel meewerkt.
Bericht verplaatst naar Bloodborne (2015)
Je wordt er moe van als mensen veel vreugde beleven aan games die jou niet aanspreken?
Wat sommige gamers lijken te vergeten is dat games een medium zijn met een breed, divers publiek. Niet een genre met één hoofddoelgroep die prioriteit boven de rest heeft. Toch duiken er weleens spelers op die het “vermoeiend” en “zonde” vinden wanneer hun smaak niet centraal staat binnen heel de game industrie. Alsof zij een bevoorrechte positie hebben en hun smaak zogenaamd ‘belangrijker’ of ‘beter’ is dan die van andere. Het is elitair en verwaand gedrag.
De wereld draait niet om jou, en je hebt geen superieure smaak die enige voorrang zou moeten krijgen boven andere trends. Niet iedereen heeft evenveel belangstelling bij Half Life als jij. Als de populariteit van andere games zo storend is, dan is dat jouw probleem. Niet van deze site, niet de game industrie en zeker niet van andere gamers. Persoonlijk heeft Half Life mij nooit zoveel geboeid en vind dat de gemiddelde From Software game er duidelijk bovenuit stijgt, op zo’n beetje ieder front.
Bovendien worden er doorgaans juist positieve dingen gezegd over de verhalen van Soulsborne games. De lore is complex, mysterieus, vraagt veel verkennen en denkwerk van de spelers. Het idee dat al deze games vanzelfsprekend onfatsoenlijke verhaallijnen zouden hebben is onjuist. De laatste tijd ben je echt aan het mopperen drezic. Alsof je door een midlife crisis gaat en de gloriedagen (van toen je Half Life voor het eerst meemaakte) wilt herbeleven. Gefrustreerd wanneer de realiteit niet met dit doel meewerkt.
Hahaha. Ik mag graag een beetje mopperen, ik heb die leeftijd. Bedankt voor de feedback, ik zal er mee ophouden.
Maar dat ik een ander zijn game niet gun is een aanname, ieder zijn ding, maar het domineert de markt. Games met een goed verhaal zijn inmiddels ondergeschikt geraakt. Ik vind het gemakzuchtig en pretensieus: 'het verhaal zit verstopt, je moet goed zoeken', ik ga dat nooit snappen. Ik game mijn hele leven al, ik heb ook bloodborne gespeeld. Ziet er prachtig uit maar het gaat nergens over, je hebt eigenlijk geen idee wat je aan het spelen bent. En dat moet dan ook constant moeilijk zijn, we mogen niet meer zelf de moeilijkheidsgraad kiezen. Nogmaals, an sich prima voor een bepaald soort genre, maar iedereen doet het nu na en dat vind ik, persoonlijk, geen fijne trend.
Death Stranding 2, Ghost of Yotei, Mafia 4, Indiana Jones, Robocop DLC, Lost Records, MGS Snake Eater, AC Shadows, Clair Obscur en ik vergeet er vast nog een lading. Maar het is net als in dat shooter-topic dat je recent opende, je haalt wel voor heel veel je neus op. Mag best, maar dan worden je aannames wel erg eenzijdig.
Nogmaals, ik heb ook helemaal niks met souls likes en sowieso het rpg genre, maar dan nog kom ik om in de nieuwe titels die ik graag wil spelen. Kijk ook wat er dit jaar alweer verschijnt met als absolute klapper GTA 6.
Ik vind het gemakzuchtig en pretensieus: 'het verhaal zit verstopt, je moet goed zoeken'....
Nah ja, zo lastig is het toch ook niet, gewoon de item descripties lezen en de wereld verkennen, dan zal bij je tweede lekker overpowered new game victory lap alles op zijn plaats vallen. Oh ja, daarom ligt dat armor set daar, hey die npc legt die reis af, dat missing standbeeld wasn't there for a reason, etc... Dat voelt juist als de twisted geschiedenis van Lordran echt zelf uncoveren... Dat uitpluizen is voor mij een grotere draw dan de hard-ass combat curve overwinnen. En dat het puur optioneel is blijkt voor velen ook een voordeel...
En de erg kewle intro is toch een behoorlijk straight forward loredump to getcha started!
Dat voelt juist als de twisted geschiedenis van Lordran echt zelf uncoveren... Dat uitpluizen is voor mij een grotere draw dan de hard-ass combat curve overwinnen. En dat het puur optioneel is blijkt voor velen ook een voordeel.
Niet alleen dat. Ik ben zelf echt een groot fan van verhaalgedreven games, maar dingen als Dark Souls of sommige Survival games wakkeren dan wel je fantasie aan. Je eigen invulling en creativiteit. Zoals ook Little Nightmares bvb dat op een andere manier doet. De gameplay is leuk (hoewel ik het nog niet erg vaak speel), maar het zien en interpreteren van de omgeving en vijanden is ook weer een leuk gegeven.

