Grumman F4F Wildcat
| Grumman F4F Wildcat | |
|---|---|
 To F4F | |
| Τύπος | μαχητικό των αεροπλανοφόρων |
| Κατασκευαστής | Grumman |
| Χώρα προέλευσης | ΗΠΑ |
| Πρώτη πτήση | 2 Σεπτεμβρίου 1937 |
| Πρώτη παρουσίαση | Δεκέμβριος 1940 |
| Κύριος χειριστής | Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ Σώμα των Πεζοναυτών των ΗΠΑ Βασιλικό Ναυτικό |
| Μονάδες που παρήχθησαν | 7.885[1] |
Το Grumman F4F Wildcat ήταν αμερικανικό μονοκινητήριο μαχητικό σχεδιασμένο για να επιχειρεί από τα αεροπλανοφόρα του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ. Εντάχθηκε σε υπηρεσία το 1940 και χρησιμοποιήθηκε εκτενώς από το αμερικανικό ναυτικό καθώς και το βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό στα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι Βρετανοί, που απέδωσαν στα Grumman την ονομασία «Martlet», ήταν οι πρώτοι που τα χρησιμοποίησαν σε πολεμικές επιχειρήσεις, αρχικά για την προστασία βάσεων, στη συνέχεια από αεροπλανοφόρα συνοδείας και στη συνέχεια από τα κύρια αεροπλανοφόρα του στόλου.[2] Μέχρι την ιαπωνική επίθεση στο Περλ Χάρμπορ, το Wildcat ήταν το καλύτερο μαχητικό στις τάξεις του αμερικανικού Ναυτικού και του Σώματος των Πεζοναυτών, συνθήκη που παρέμεινε αμετάβλητη έως τα μέσα του 1943. Σύγχρονο του F4F ήταν το σαφώς κατώτερο Brewster F2A Buffalo που παρέμεινε σε υπηρεσία κατά το μεγαλύτερο μέρος του 1942, αλλά αποσύρθηκε μόλις έγιναν διαθέσιμα τα Wildcat σε επαρκείς αριθμούς.
Στον Ειρηνικό τα Wildcat βρέθηκαν αντιμέτωπα με διάφορες εκδόσεις του περίφημου ιαπωνικού μαχητικού Mitsubishi A6M Zero. Οι πιλότοι του Αμερικανικού Ναυτικού ήταν εν γένει ικανοποιημένοι με τα F4F-3 με τα οποία πολέμησαν έως τον Μάιο του 1942 και τη ναυμαχία της Θάλασσας των Κοραλλίων,[3] αλλά δεν ήσαν ευχαριστημένοι με τα αναβαθμισμένα F4F-4 με τα οποία αντιμετώπισαν για πρώτη φορά τα Zero στη ναυμαχία του Μίντγουεϊ. Τα F4F-4 διέθεταν τον ίδιο κινητήρα με τα αεροσκάφη της προηγούμενης έκδοσης, είχαν ισχυρότερο οπλισμό και ήταν βαρύτερα[4] με συνέπεια να είναι λιγότερο ευέλικτα. Βελτιωμένες τακτικές, βασισμένες στη στενή αμοιβαία υποστήριξη μαχητικών, συνέβαλαν στο να μετριαστούν οι απώλειες[5][6][7] ενώ τα μεταγενέστερα μοντέλα, τα οποία εισήλθαν σε υπηρεσία αφού ο τύπος είχε αντικατασταθεί στις μονάδες πρώτης γραμμής, είχαν ελαφρύτερο οπλισμό και αναβαθμισμένους κινητήρες προκειμένου να βελτιωθούν οι επιδόσεις.[8][9] Στον τελικό απολογισμό, οι πιλότοι των Wildcat ανέφεραν αναλογία καταρρίψεων προς απώλειες σε αερομαχίες 5,9:1 για το 1942 και 6,9:1 για τον πόλεμο συνολικά.[10]
Τα επιχειρησιακά διδάγματα και πολεμική πείρα από τις επιχειρήσεις των Wildcat ήταν πολύτιμα στην ανάπτυξη του σαφώς ανώτερου Grumman F6F Hellcat, ο σχεδιασμός ούτως ή άλλως ήταν επηρεασμένος από το Wildcat. Παρόλο που τα Wildcat είχαν ανώτερη ακτίνα δράσης και ήταν πιο ευέλικτα σε χαμηλές ταχύτητες, τα Hellcat διέθεταν πολύ ισχυρότερους κινητήρες και μπορούσαν εύκολα να επικρατήσουν έναντι των Zero και έτσι 1943-44 αντικατέστησαν τα F4F στις μονάδες πρώτης γραμμής.[11][12]
Από τα μέσα του 1942 η παραγωγή των Wildcat ανατέθηκε υπεργολαβικά στην Eastern Aircraft Division της General Motors η οποία δημιουργήθηκε ειδικά για την παραγωγή αεροσκαφών άλλων εταιρειών και τελικά κατασκεύασε πάνω από το 75% όλων των Wildcat και Avenger που ολοκληρώθηκαν.
Δείτε επίσης
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Αεροσκάφη που σχετίζονται με την ανάπτυξη του F4F
- Συγκρίσιμα αεροσκάφη
- Κατάλογοι
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Hickman, Kennedy. "World War II: Grumman F4F Wildcat." Αρχειοθετήθηκε 2016-12-07 στο Wayback Machine. About.com. Retrieved: 15 June 2010.
- ↑ Σημείωση: Τα μαχητικά της βρετανικής Ναυτικής Αεροπορίας (Fleet Air Arm) έπαιρναν ονόματα θαλασσοπουλιών. Αργότερα υιοθετήθηκε η αμερικανική ονομασίας «Wildcat» ώστε να απλοποιηθεί ο εφοδιασμός και να αποφευχθεί πιθανή σύγχυση στις παραγγελίες.
- ↑ Lundstrom, John B. (1984). The First Team: Pacific Naval Air Combat from Pearl Harbor to Midway (First Paperback έκδοση). Annapolis, MD: Naval Institute Press (δημοσιεύτηκε 2005). σελίδες 132, 300. ISBN 978-1591144717.
- ↑ Lundstrom, John B. (1984). The First Team: Pacific Naval Air Combat from Pearl Harbor to Midway (First Paperback έκδοση). Annapolis, MD: Naval Institute Press (δημοσιεύτηκε 2005). σελίδες 317-318, 441. ISBN 978-1591144717.
- ↑ «TF 16 Action Report». NHHC (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 20 Μαΐου 2022.
- ↑ «USS Yorktown Action Report». NHHC (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 20 Μαΐου 2022.
- ↑ Edward, M. (2013). F4F Vs. A6M (στα English). Osprey Publishing. σελ. 60.
- ↑ Wildcat Mk V (FM-1) και Wildcat Mk VI (FM-2). Ενότητες του αδιαίρετου και χωρίς αρίθμηση άρθρου, «Grumman F4F Martlet, Part Two: Variants». Διαθέσιμο στο armouredcarriers.com/grumman-f4f-martlet-variants. Πρόσβαση στις 10 Μαρτίου 2026.
- ↑ Lundstrom (2005):444.
- ↑ Polmar 2004
- ↑ Tillman 1991, pp. 5, 96.
- ↑ TAIC REPORT NO.17, November 1944
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Grumman F4F Wildcat στο Wikimedia Commons
