NGC 6369
Συντεταγμένες:
17h 29m 20.44s, −23° 45′ 34.22″
| Νεφέλωμα εκπομπής | |
|---|---|
| Πλανητικό νεφέλωμα | |
Εικόνα του NGC 6369 από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ. | |
| Δεδομένα παρατήρησης: J2000 εποχή | |
| Ορθή αναφορά | 17h 29m 20.457s[1] |
| Απόκλιση | -23° 45′ 34.77″[1] |
| Απόσταση | 2,000 - 5,000 [2] ly |
| Φαινόμενο μέγεθος (V) | 12.00[1] |
| Φαινόμενες διαστάσεις (V) | 28″[1] |
| Αστερισμός | Οφιούχος[2] |
| Προσδιορισμοί | PK 002+05 1[1] |
Το NGC 6369, γνωστό και ως Νεφέλωμα «Μικρό Φάντασμα» (αγγλικά: Little Ghost Nebula) είναι πλανητικό νεφέλωμα το οποίο βρίσκεται στον αστερισμό Οφιούχο.[2] Δεν πρέπει να συγχέεται με το «Νεφέλωμα Φάντασμα» (Sh2-136) ή το NGC 2080 στο οποίο έχει αποδοθεί το προσωνύμιο «Κεφαλή Φαντάσματος». Το ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) την 21η Μαΐου 1784.[3]
Χαρακτηριστικά
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Είναι σχεδόν κυκλικό και θυμίζει στην όψη πλανήτη, ενώ είναι σχετικά αμυδρό. Η ακτινοβολία υψηλής ενέργειας που εκπέμπει ο κεντρικός λευκός νάνος διεγείρει το αέριο που τον περιβάλλει, κάνοντας το νεφέλωμα να λάμπει.[4] Ο κύριος δακτύλιος του έχει διάμετρο περίπου ένα έτος φωτός. Στις εικόνες του νεφελώματος, η εκπομπή από ιονισμένα άτομα οξυγόνου, υδρογόνου και αζώτου αποδίδεται αντίστοιχα με μπλε, πράσινο και κόκκινο χρώμα.
Ο κεντρικός αστέρας του πλανητικού νεφελώματος έχει φασματικό τύπο [WO3], γεγονός που σημαίνει ότι το φάσμα του μοιάζει με εκείνο ενός αστέρα Βολφ-Ραγιέ πλούσιου σε οξυγόνο.[5] Η ανάλυση δεδομένων από το διαστημικό τηλεσκόπιο Γαία (Gaia) υποδηλώνει ότι ενδέχεται να αποτελεί διπλό αστρικό σύστημα.[6] Παρατηρήσεις του κεντρικού αστέρα έγιναν επίσης χάρη στο διαστημικό τηλεσκόπιο Kepler, χωρίς όμως να διαπιστωθούν μεταβολές στη φωτεινότητά του.[7]
Στις 15 Ιουνίου 2011 το NGC 6369 αποκρύφθηκε κατά τη διάρκεια ολικής έκλειψης Σελήνης του Ιουνίου 2011, η οποία ήταν ορατή από τη Βορειοανατολική Αφρική, την Αραβική Χερσόνησο, τη Νότια Ασία και το βόρειο τμήμα του Ινδικού Ωκεανού.[8]:160
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 3 4 5 «NGC 6369». SIMBAD. Centre de données astronomiques de Strasbourg. Ανακτήθηκε στις 13 Απριλίου 2021.
- 1 2 3 «Little Ghost Nebula (NGC 6369)». The European Space Agency. Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2021.
- ↑ Seligman, Courtney. «NGC 6369 (= P-K 002+05.1 = PGC 2829264), The Little Ghost Nebula». cseligman.com (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 2026.
- ↑ «NGC 6369: Little Ghost Nebula». NASA. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουλίου 2023. Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2021.
- ↑ González-Santamaría, I.; Manteiga, M.; Manchado, A.; Ulla, A.; Dafonte, C.; López Varela, P. (2021). «Planetary nebulae in Gaia EDR3: Central star identification, properties, and binarity». Astronomy & Astrophysics 656: A51. doi:. Bibcode: 2021A&A...656A..51G.
- ↑ Chornay, N.; Walton, N. A.; Jones, D.; Boffin, H. M. J.; Rejkuba, M.; Wesson, R. (2021). «Towards a more complete sample of binary central stars of planetary nebulae with Gaia». Astronomy & Astrophysics 648: A95. doi:. Bibcode: 2021A&A...648A..95C.
- ↑ Jacoby, George H.; Hillwig, Todd C.; Jones, David; Martin, Kayla; De Marco, Orsola; Kronberger, Matthias; Hurowitz, Jonathan L.; Crocker, Alison F. και άλλοι. (2021). «Binary central stars of planetary nebulae identified with Kepler/K2». Monthly Notices of the Royal Astronomical Society 506 (4): 5223–5246. doi:.
- ↑ Meeus, Jan (2002). «Occultations of deep-sky objects during a total lunar eclipse». More Mathematical Astronomy Morsels (PDF). σελίδες 157–162. ISBN 0943396743. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 5 Απριλίου 2025. Ανακτήθηκε στις 23 Απριλίου 2026.
Αναφορές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Δεδομένα για το NGC 6369 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά)
- Εικόνες του NGC 6369 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 6369 στο Wikimedia Commons