Μετάβαση στο περιεχόμενο

NGC 6369

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Συντεταγμένες: Sky map 17h 29m 20.44s, −23° 45′ 34.22″

NGC 6369
Νεφέλωμα εκπομπής
Πλανητικό νεφέλωμα
Εικόνα του NGC 6369 από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ.
Δεδομένα παρατήρησης: J2000 εποχή
Ορθή αναφορά17h 29m 20.457s[1]
Απόκλιση-23° 45′ 34.77″[1]
Απόσταση2,000 - 5,000 [2] ly
Φαινόμενο μέγεθος (V)12.00[1]
Φαινόμενες διαστάσεις (V)28″[1]
ΑστερισμόςΟφιούχος[2]
ΠροσδιορισμοίPK 002+05 1[1]

Το NGC 6369, γνωστό και ως Νεφέλωμα «Μικρό Φάντασμα» (αγγλικά: Little Ghost Nebula‎‎) είναι πλανητικό νεφέλωμα το οποίο βρίσκεται στον αστερισμό Οφιούχο.[2] Δεν πρέπει να συγχέεται με το «Νεφέλωμα Φάντασμα» (Sh2-136) ή το NGC 2080 στο οποίο έχει αποδοθεί το προσωνύμιο «Κεφαλή Φαντάσματος». Το ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel‎‎) την 21η Μαΐου 1784.[3]

Είναι σχεδόν κυκλικό και θυμίζει στην όψη πλανήτη, ενώ είναι σχετικά αμυδρό. Η ακτινοβολία υψηλής ενέργειας που εκπέμπει ο κεντρικός λευκός νάνος διεγείρει το αέριο που τον περιβάλλει, κάνοντας το νεφέλωμα να λάμπει.[4] Ο κύριος δακτύλιος του έχει διάμετρο περίπου ένα έτος φωτός. Στις εικόνες του νεφελώματος, η εκπομπή από ιονισμένα άτομα οξυγόνου, υδρογόνου και αζώτου αποδίδεται αντίστοιχα με μπλε, πράσινο και κόκκινο χρώμα.

Ο κεντρικός αστέρας του πλανητικού νεφελώματος έχει φασματικό τύπο [WO3], γεγονός που σημαίνει ότι το φάσμα του μοιάζει με εκείνο ενός αστέρα Βολφ-Ραγιέ πλούσιου σε οξυγόνο.[5] Η ανάλυση δεδομένων από το διαστημικό τηλεσκόπιο Γαία (Gaia) υποδηλώνει ότι ενδέχεται να αποτελεί διπλό αστρικό σύστημα.[6] Παρατηρήσεις του κεντρικού αστέρα έγιναν επίσης χάρη στο διαστημικό τηλεσκόπιο Kepler, χωρίς όμως να διαπιστωθούν μεταβολές στη φωτεινότητά του.[7]

Στις 15 Ιουνίου 2011 το NGC 6369 αποκρύφθηκε κατά τη διάρκεια ολικής έκλειψης Σελήνης του Ιουνίου 2011, η οποία ήταν ορατή από τη Βορειοανατολική Αφρική, την Αραβική Χερσόνησο, τη Νότια Ασία και το βόρειο τμήμα του Ινδικού Ωκεανού.[8]:160

  1. 1 2 3 4 5 «NGC 6369». SIMBAD. Centre de données astronomiques de Strasbourg. Ανακτήθηκε στις 13 Απριλίου 2021.
  2. 1 2 3 «Little Ghost Nebula (NGC 6369)». The European Space Agency. Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2021.
  3. ↑ Seligman, Courtney. «NGC 6369 (= P-K 002+05.1 = PGC 2829264), The Little Ghost Nebula». cseligman.com (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 2026.
  4. ↑ «NGC 6369: Little Ghost Nebula». NASA. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουλίου 2023. Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2021.
  5. ↑ González-Santamaría, I.; Manteiga, M.; Manchado, A.; Ulla, A.; Dafonte, C.; López Varela, P. (2021). «Planetary nebulae in Gaia EDR3: Central star identification, properties, and binarity». Astronomy & Astrophysics 656: A51. doi:10.1051/0004-6361/202141916. Bibcode: 2021A&A...656A..51G.
  6. ↑ Chornay, N.; Walton, N. A.; Jones, D.; Boffin, H. M. J.; Rejkuba, M.; Wesson, R. (2021). «Towards a more complete sample of binary central stars of planetary nebulae with Gaia». Astronomy & Astrophysics 648: A95. doi:10.1051/0004-6361/202140288. Bibcode: 2021A&A...648A..95C.
  7. ↑ Jacoby, George H.; Hillwig, Todd C.; Jones, David; Martin, Kayla; De Marco, Orsola; Kronberger, Matthias; Hurowitz, Jonathan L.; Crocker, Alison F. και άλλοι. (2021). «Binary central stars of planetary nebulae identified with Kepler/K2». Monthly Notices of the Royal Astronomical Society 506 (4): 5223–5246. doi:10.1093/mnras/stab2045.
  8. ↑ Meeus, Jan (2002). «Occultations of deep-sky objects during a total lunar eclipse». More Mathematical Astronomy Morsels (PDF). σελίδες 157–162. ISBN 0943396743. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 5 Απριλίου 2025. Ανακτήθηκε στις 23 Απριλίου 2026.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 6369 στο Wikimedia Commons