DFW C.V
| Dane podstawowe | |
| Państwo | |
|---|---|
| Producent | |
| Typ | |
| Konstrukcja |
drewniana |
| Załoga |
2 (pilot i obserwator) |
| Historia | |
| Data oblotu |
1916 |
| Lata produkcji | |
| Dane techniczne | |
| Napęd |
Benz Bz.IV |
| Moc |
136 kW |
| Wymiary | |
| Rozpiętość |
13,27 m |
| Długość |
7,8 m |
| Wysokość |
3,25 m |
| Powierzchnia nośna |
42,5 m² |
| Masa | |
| Własna |
970 kg |
| Osiągi | |
| Prędkość maks. |
155 km/h |
| Pułap |
5000 m |
| Zasięg |
500 km |
| Dane operacyjne | |
| Użytkownicy | |
| Cesarstwo Niemieckie, Finlandia, Polska | |
DFW C. V – niemiecki dwupłatowy samolot rozpoznawczo-bombowy, produkowany przez zakłady Deutsche Flugzeug-Werke w Lipsku[1].
Samoloty te budowały także na licencji przedsiębiorstwa Aviatik, Halberstadt i Luft-Verkehrs-Gesellschaft[2].
Wykorzystanie w lotnictwie polskim
[edytuj | edytuj kod]Lotnictwo Polskie miało 63 samoloty tego typu, z czego 35 zdobycznych (11 sztuk przejęto w Małopolsce i Kongresówce, 14 – w Wielkopolsce, a 10 na froncie), a 28 zakupiono w Niemczech[2]. Samoloty oferowało kilku pośredników, przykładowa cena za płatowiec bez silnika oferowana przez firmę P. Czarnecki z Poznania wynosiła 24–26,5 tys. zł, w zależności od producenta[3]. Polskie maszyny pochodziły z zakładów DFW, Aviatik, LVG i Halberstadt[2].
W samoloty C-V wyposażone były eskadry wywiadowcze: 4, 5, 6, 8, 11, 12 (dawna 1 Wielkopolska), 14 (dawna 3 Wielkopolska), 16, 2 Eskadra Wielkopolska i Toruńska Eskadra Wywiadowcza. Używane były podczas walk w 1919 roku na Froncie Południowym, na Froncie Litewsko-Białoruskim i Froncie Wielkopolskim. W 1920 roku brały udział w ofensywie wiosennej na Ukrainie, w bitwie warszawskiej, w nad Niemnem i w działaniach od strony Prus Wschodnich (front mazowiecki). 12 eskadra wywiadowcza (d. 1 E. Wlkp.) otrzymała pamiątkowe odznaczenie „Za obronę Kresów Wschodnich” za działania w Małopolsce Wschodniej; odznaczenie to zostało następnie przyjęte jako odznaka eskadry[2]. Oprócz eskadr bojowych samoloty te wykorzystywała Wyższa Szkoła Pilotów w Ławicy oraz WSP w Grudziądzu, Oficerska Szkoła Obserwatorów Lotniczych w Toruniu (z 4 EW), Szkoła Obsługi Lotniczej i Oddział Służby Lotnictwa w Poznaniu[4].
Po wojnie DFW C.V pozostały w służbie. Wykorzystywano je w eskadrach 8, 12 i 16, które w 1921 r. należały do 1 EW. W lecie 1921 r. trzy samoloty zostały oddelegowane do plutonu aerofotogrametrycznego dołączonego do delegacji polskiej przy Mieszanej Komisji Granicznej na Wschodzie. W latach 1922–1923 maszyny CV służyły nadal w szkołach lotniczych OSOL i Obsługi Lotniczej. Ostatnie dwa egzemplarze przetrwały w Wielkopolskim Muzeum Wojskowym (od 1924 roku) i w Oddziale Służby Lotnictwa w Poznaniu (w 1929 roku jako pomoc naukowa). W 1945 roku zdobyto zdekompletowany (kadłub bez skrzydeł) samolot ze zbiorów muzeum berlińskiego – trafił on następnie do Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie. Jest to jedyny zachowany DFW CV na świecie[4].
Konstrukcja
[edytuj | edytuj kod]DFW CV był jednosilnikowym, dwumiejscowym dwupłatem o konstrukcji drewnianej. Kadłub był konstrukcji kratownicowej, z pokryciem ze sklejki, przednia część kryta blachą aluminiową. Skrzydła dwudźwigarowe, kryte płótnem, połączone stojakami z rur stalowych o eliptycznym przekroju, tworząc dwuprzęsłową komorę płatów. Tylko górny płat wyposażony był w lotki. Stery o szkielecie ze spawanych rurek stalowych, z żebrami w statecznikach wytłoczonymi z blachy, kryte płótnem. Stery miały kompensację rogową. Stateczniki usztywnione zastrzałami. Podwozie dwugoleniowe z jedną osią amortyzowaną sznurem gumowym[4].
Najczęściej stosowano silnik Benz Bz-IV o mocy 147 kW (200 KM), rzadziej przekompresowany silnik Bz-IVa o mocy 162 kW (220 KM)[4].
Samoloty uzbrojone były w jeden stały karabin maszynowy MG 08/15 i jeden ruchomy karabin maszynowy Parabellum obserwatora; mogły przenosić do 100 kg bomb[4].
- Widok z przodu
- Widok z boku
- Kadłub DFW C.V w MLP w Krakowie
- Silnik Benz Bz.IV w MLP w Krakowie
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Ryszard Kaczkowski: DFW C-V, C-VI. „Skrzydlata Polska”. 2/1971, s. 15, 10 stycznia 1971. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności. ISSN 0137-866X. OCLC 839207783.
- 1 2 3 4 Morgała 1997 ↓, s. 68.
- ↑ Morgała 1997 ↓, s. 245.
- 1 2 3 4 5 Morgała 1997 ↓, s. 69.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Ryszard Kaczkowski: DFW C-V, C-VI. „Skrzydlata Polska”. 2/1971, s. 15, 10 stycznia 1971. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności. ISSN 0137-866X. OCLC 839207783.
- Andrzej Morgała: Samoloty wojskowe w Polsce 1918-1924. Warszawa: „Bellona”, „Lampart”, 1997, seria: Ilustrowana Encyklopedia Techniki Wojskowej. ISBN 978-83-11-08576-3.