Przejdź do zawartości

DFW C.V

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
DFW C.V
Ilustracja
Dane podstawowe
Państwo

 Cesarstwo Niemieckie

Producent

Deutsche Flugzeug-Werke

Typ

samolot rozpoznawczy

Konstrukcja

drewniana

Załoga

2 (pilot i obserwator)

Historia
Data oblotu

1916

Lata produkcji

1916–1918

Dane techniczne
Napęd

Benz Bz.IV

Moc

136 kW

Wymiary
Rozpiętość

13,27 m

Długość

7,8 m

Wysokość

3,25 m

Powierzchnia nośna

42,5 m²

Masa
Własna

970 kg

Osiągi
Prędkość maks.

155 km/h

Pułap

5000 m

Zasięg

500 km

Dane operacyjne
Użytkownicy
Cesarstwo Niemieckie, Finlandia, Polska

DFW C. V – niemiecki dwupłatowy samolot rozpoznawczo-bombowy, produkowany przez zakłady Deutsche Flugzeug-Werke w Lipsku[1].

Samoloty te budowały także na licencji przedsiębiorstwa Aviatik, Halberstadt i Luft-Verkehrs-Gesellschaft[2].

Wykorzystanie w lotnictwie polskim

[edytuj | edytuj kod]

Lotnictwo Polskie miało 63 samoloty tego typu, z czego 35 zdobycznych (11 sztuk przejęto w Małopolsce i Kongresówce, 14 – w Wielkopolsce, a 10 na froncie), a 28 zakupiono w Niemczech[2]. Samoloty oferowało kilku pośredników, przykładowa cena za płatowiec bez silnika oferowana przez firmę P. Czarnecki z Poznania wynosiła 24–26,5 tys. zł, w zależności od producenta[3]. Polskie maszyny pochodziły z zakładów DFW, Aviatik, LVG i Halberstadt[2].

W samoloty C-V wyposażone były eskadry wywiadowcze: 4, 5, 6, 8, 11, 12 (dawna 1 Wielkopolska), 14 (dawna 3 Wielkopolska), 16, 2 Eskadra Wielkopolska i Toruńska Eskadra Wywiadowcza. Używane były podczas walk w 1919 roku na Froncie Południowym, na Froncie Litewsko-Białoruskim i Froncie Wielkopolskim. W 1920 roku brały udział w ofensywie wiosennej na Ukrainie, w bitwie warszawskiej, w nad Niemnem i w działaniach od strony Prus Wschodnich (front mazowiecki). 12 eskadra wywiadowcza (d. 1 E. Wlkp.) otrzymała pamiątkowe odznaczenie „Za obronę Kresów Wschodnich” za działania w Małopolsce Wschodniej; odznaczenie to zostało następnie przyjęte jako odznaka eskadry[2]. Oprócz eskadr bojowych samoloty te wykorzystywała Wyższa Szkoła Pilotów w Ławicy oraz WSP w Grudziądzu, Oficerska Szkoła Obserwatorów Lotniczych w Toruniu (z 4 EW), Szkoła Obsługi Lotniczej i Oddział Służby Lotnictwa w Poznaniu[4].

Po wojnie DFW C.V pozostały w służbie. Wykorzystywano je w eskadrach 8, 12 i 16, które w 1921 r. należały do 1 EW. W lecie 1921 r. trzy samoloty zostały oddelegowane do plutonu aerofotogrametrycznego dołączonego do delegacji polskiej przy Mieszanej Komisji Granicznej na Wschodzie. W latach 1922–1923 maszyny CV służyły nadal w szkołach lotniczych OSOL i Obsługi Lotniczej. Ostatnie dwa egzemplarze przetrwały w Wielkopolskim Muzeum Wojskowym (od 1924 roku) i w Oddziale Służby Lotnictwa w Poznaniu (w 1929 roku jako pomoc naukowa). W 1945 roku zdobyto zdekompletowany (kadłub bez skrzydeł) samolot ze zbiorów muzeum berlińskiego – trafił on następnie do Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie. Jest to jedyny zachowany DFW CV na świecie[4].

Konstrukcja

[edytuj | edytuj kod]

DFW CV był jednosilnikowym, dwumiejscowym dwupłatem o konstrukcji drewnianej. Kadłub był konstrukcji kratownicowej, z pokryciem ze sklejki, przednia część kryta blachą aluminiową. Skrzydła dwudźwigarowe, kryte płótnem, połączone stojakami z rur stalowych o eliptycznym przekroju, tworząc dwuprzęsłową komorę płatów. Tylko górny płat wyposażony był w lotki. Stery o szkielecie ze spawanych rurek stalowych, z żebrami w statecznikach wytłoczonymi z blachy, kryte płótnem. Stery miały kompensację rogową. Stateczniki usztywnione zastrzałami. Podwozie dwugoleniowe z jedną osią amortyzowaną sznurem gumowym[4].

Najczęściej stosowano silnik Benz Bz-IV o mocy 147 kW (200 KM), rzadziej przekompresowany silnik Bz-IVa o mocy 162 kW (220 KM)[4].

Samoloty uzbrojone były w jeden stały karabin maszynowy MG 08/15 i jeden ruchomy karabin maszynowy Parabellum obserwatora; mogły przenosić do 100 kg bomb[4].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Ryszard Kaczkowski: DFW C-V, C-VI. „Skrzydlata Polska”. 2/1971, s. 15, 10 stycznia 1971. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności. ISSN 0137-866X. OCLC 839207783.
  2. 1 2 3 4 Morgała 1997 ↓, s. 68.
  3. ↑ Morgała 1997 ↓, s. 245.
  4. 1 2 3 4 5 Morgała 1997 ↓, s. 69.

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]