Metoksyfenamina

Metoksyfenamina
Nazewnictwo
	Inne nazwy i oznaczenia
farm.	łac. methoxyphenaminum
	Ogólne informacje
	Charakterystyka fizyczna
	ciecz
Wzór Hilla	C11H17NO
Masa molowa	179,26 g/mol
	Identyfikacja
Numer CAS	93-30-1
PubChem	4117
DrugBank	DB13624
SMILES
	CC(CC1=CC=CC=C1OC)NC
InChI
	InChI=1S/C11H17NO/c1-9(12-2)8-10-6-4-5-7-11(10)13-3/h4-7,9,12H,8H2,1-3H3
	InChIKey
	OEHAYUOVELTAPG-UHFFFAOYSA-N
Właściwości
Temperatura topnienia	poniżej 25 °C
Niebezpieczeństwa
	Globalnie zharmonizowany system; klasyfikacji i oznakowania chemikaliów
	chlorowodorek metoksyfenaminy
	Uwaga
Zwroty H	H302
Zwroty P	brak zwrotów P
	NFPA 704
chlorowodorek metoksyfenaminy	0 0 0
	Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą; stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
	Klasyfikacja medyczna
ATC	R03DC04
Farmakokinetyka
Metabolizm	wątrobowy (P450)
Uwagi terapeutyczne
Drogi podawania	doustnie
	Więcej identyfikatorów i właściwości może znajdować się w Wikidanych
	Multimedia w Wikimedia Commons

Metoksyfenamina (łac. methoxyphenaminum) – wielofunkcyjny organiczny związek chemiczny, pochodna amfetaminy, o działaniu sympatykomimetycznym, działający nieselektywnie na receptory adrenergiczne β, stosowany w przeszłości jako lek rozszerzający oskrzela i przeciwalergiczny^[5]^[6].

Metoksyfenamina została po raz pierwszy zsyntetyzowana w 1940 roku w laboratoriach firmy Upjohn przez zespół pod kierunkiem E.H. Woodruffa^[7].

Obecnie znajduje się na liście leków zakazanych Światowej Agencji Antydopingowej (WADA)^[6].

Przypisy

↑ Methoxyphenamine, [w:] PubChem [online], United States National Library of Medicine, CID: 4117 [dostęp 2020-11-17] (ang.).
↑ Metoksyfenamina [PDF], karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich, Merck, numer katalogowy: M1641 [dostęp 2020-11-17] .
↑ Safety Data Sheet. Methoxyphenamine hydrochloride, Santa Cruz Biotechnology, 29 maja 2020, SC-235624 [dostęp 2020-11-17] (ang.).
↑ S.D.S.D. Roy S.D.S.D., E.M.E.M. Hawes E.M.E.M., G.G. McKay G.G., E.D.E.D. Korchinski E.D.E.D., K.K.K.K. Midha K.K.K.K., Metabolism of methoxyphenamine in extensive and poor metabolizers of debrisoquin, „Clinical Pharmacology and Therapeutics”, 38 (2), 1985, s. 128–133, DOI: 10.1038/clpt.1985.148, PMID: 4017414 (ang.).
↑ Hagers Handbuch der Pharmazeutischen Praxis. Für Apotheker, Arzneimittelhersteller, Ärzte und Medizinalbeamte: Wirkstoffgruppen II Chemikalien und Drogen (A–AL), Paul HeinzP.H. List (red.), LudwigL. Hörhammer (red.), Berlin–Heidelberg: Springer, 1969, DOI: 10.1007/978-3-662-25655-8, ISBN 978-0-387-04511-5 (niem.).
1 2 MarioM. Thevis MarioM., GerdG. Sigmund GerdG., AnjaA. Koch AnjaA., SvenS. Guddat SvenS., Hans H.H.H. Maurer Hans H.H.H., Doping control analysis of methoxyphenamine using liquid chromatography-tandem mass spectrometry, „European Journal of Mass Spectrometry”, 14 (3), 2008, s. 145–152, DOI: 10.1255/ejms.926, PMID: 18708694 (ang.).
↑ E.H.E.H. Woodruff E.H.E.H., John P.J.P. Lambooy John P.J.P., William E.W.E. Burt William E.W.E., Physiologically Active Amines. III. Secondary and Tertiary β-Phenylpropylamines and β-Phenylisopropylamines, „Journal of the American Chemical Society”, 62 (4), 1940, s. 922–924, DOI: 10.1021/ja01861a060 (ang.).

Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

[PubChem-1] Methoxyphenamine, [w:] PubChem [online], United States National Library of Medicine, CID: 4117 [dostęp 2020-11-17] (ang.).

[SA-2] Metoksyfenamina [PDF], karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich, Merck, numer katalogowy: M1641 [dostęp 2020-11-17] .

[SCB-3] Safety Data Sheet. Methoxyphenamine hydrochloride, Santa Cruz Biotechnology, 29 maja 2020, SC-235624 [dostęp 2020-11-17] (ang.).

[Roy-4] S.D.S.D. Roy S.D.S.D., E.M.E.M. Hawes E.M.E.M., G.G. McKay G.G., E.D.E.D. Korchinski E.D.E.D., K.K.K.K. Midha K.K.K.K., Metabolism of methoxyphenamine in extensive and poor metabolizers of debrisoquin, „Clinical Pharmacology and Therapeutics”, 38 (2), 1985, s. 128–133, DOI: 10.1038/clpt.1985.148, PMID: 4017414 (ang.).

[Handbuch-5] Hagers Handbuch der Pharmazeutischen Praxis. Für Apotheker, Arzneimittelhersteller, Ärzte und Medizinalbeamte: Wirkstoffgruppen II Chemikalien und Drogen (A–AL), Paul HeinzP.H. List (red.), LudwigL. Hörhammer (red.), Berlin–Heidelberg: Springer, 1969, DOI: 10.1007/978-3-662-25655-8, ISBN 978-0-387-04511-5 (niem.).

[Thevis-6] 1 2 MarioM. Thevis MarioM., GerdG. Sigmund GerdG., AnjaA. Koch AnjaA., SvenS. Guddat SvenS., Hans H.H.H. Maurer Hans H.H.H., Doping control analysis of methoxyphenamine using liquid chromatography-tandem mass spectrometry, „European Journal of Mass Spectrometry”, 14 (3), 2008, s. 145–152, DOI: 10.1255/ejms.926, PMID: 18708694 (ang.).

[Woodruff-7] E.H.E.H. Woodruff E.H.E.H., John P.J.P. Lambooy John P.J.P., William E.W.E. Burt William E.W.E., Physiologically Active Amines. III. Secondary and Tertiary β-Phenylpropylamines and β-Phenylisopropylamines, „Journal of the American Chemical Society”, 62 (4), 1940, s. 922–924, DOI: 10.1021/ja01861a060 (ang.).

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]