S8000 Bandierol
| Państwo | |
|---|---|
| Producent | |
| Rodzaj |
pocisk manewrujący wystrzeliwany z powietrza |
| Odmiany |
S8001 |
| Czas służby |
od 2025 |
| Wejście do służby |
2025 |
| Użycie bojowe | |
| Wymiary | |
| Długość |
ok. 5 m |
| Średnica |
0,3 m |
| Rozpiętość |
ok. 2,2 m |
| Parametry techniczne | |
| Napęd |
silnik turboodrzutowy Swiwin SW800Pro |
| Prędkość |
520–560 km/h (przelotowa) |
| Zasięg |
do 500 km |
| Naprowadzanie |
inercyjne (INS) + satelitarne (GNSS / Kometa-M8) |
| Parametry użytkowe | |
| Głowica |
odłamkowo-burząca (OFBCz-150) |
| Masa głowicy |
114,3 kg (w tym ~49,5 kg materiału wybuchowego) |
S8000 Bandierol (ros. С8000 «Бандероль», S8000 Бандероль) – rosyjski pocisk manewrujący o napędzie odrzutowym, zaprojektowana do przenoszenia przez bezzałogowe statki powietrzne oraz śmigłowce. Wprowadzony do użytku podczas inwazji Rosji na Ukrainę, stanowi rozwinięcie koncepcji amunicji precyzyjnej i zestawów UMPK.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Pierwsze publiczne doniesienia o nowej rosyjskiej rakiecie manewrującej pojawiły się w mediach i raportach wojskowych wiosną 2025 r. kiedy to Główny Zarząd Wywiadu Ministerstwa Obrony Ukrainy (GUR) oficjalnie poinformował o zidentyfikowaniu nowej broni i opublikował jej specyfikację techniczną oraz listę zagranicznych komponentów. W tym samym okresie prototyp lub egzemplarz seryjny pocisku został zaprezentowany zastępcy przewodniczącego Rady Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej Dmitrijowi Miedwiediewowi podczas jego wizyty na poligonie Kapustin Jar. Za dewelopera i producenta konstrukcji uznaje się przedsiębiorstwo AO Kronsztadt (ros. АО «Кронштадт»)[1]. W 2026 r. w oficjalnych komunikatach i doniesieniach prasowych pojawiły się doniesienia, że oprócz nosicieli powietrznych (drony Orion, śmigłowce bojowe Mi-28N) dla systemu mogła zostać opracowana również wyrzutnia naziemna[2].
Na podstawie specyfikacji technicznej oraz zastosowania komercyjnych podzespołów, koszt jednostkowy pocisku S8000 Bandierol szacowany jest w źródłach analitycznych na około 50–70 tysięcy dolarów. Czyni go to bronią znacznie tańszą od standardowych pocisków manewrujących (takich jak np. 3M-14 Kalibr czy Ch-101)[3].
W sierpniu 2026 r. GUR poinformował, że Rosja może zwiększyć produkcję seryjną S8000 Bandierol do 80 sztuk miesięcznie. Aby utrzymać to tempo, rosyjskie przedsiębiorstwa pracują w systemie trzyzmianowym[4].
Powstanie S8000 Bandierol stanowi ewolucję bomb szybujących (systemu UMPK) w stronę małogabarytowych rakiet manewrujących. Konstrukcja łączy cechy lekkich bezzałogowców (tania elektronika, komercyjne silniki modelarskie) z klasycznymi rakietami manewrującymi (jednorazowość, lot silnikowy do celu). Głównym założeniem taktycznym było stworzenie amunicji krążącej dalekiego zasięgu (do 500 km) dostosowanej rozmiarem do udźwigu dronów rozpoznawczo-uderzeniowych[5].
Charakterystyka techniczna
[edytuj | edytuj kod]Konstrukcja została zaprojektowana jako rozwiązanie niskokosztowe, tworzące pośrednią warstwę taktyczną pomiędzy powolnymi bezzałogowcami szturmowymi (np. Shahed-136 / Gieran-2) a ciężkimi pociskami manewrującymi (np. Ch-69). Kadłub pocisku ma długość około 5 m, średnicę 30 cm oraz rozpiętość składanych skrzydeł wynoszącą około 2,2 m. Napęd stanowi cywilny, kompaktowy silnik turboodrzutowy chińskiej produkcji Swiwin SW800Pro (lub wariant SW800Pro-A95). Zbiorniki wewnętrzne mieszczą od 50 do 65 kg nafty lotniczej, co pozwala na osiągnięcie prędkości przelotowej 520–560 km/h, prędkości maksymalnej do 620–650 km/h oraz zasięgu operacyjnego do 500 km. Dostępne informacje wskazują również na rozwój równoległego wariantu S8001, wykorzystującego alternatywny silnik Jetpower PTE-800A2[6]. S-8000 przenosi odłamkowo-burzącą głowicę typu OFBCz-150 (ros. ОФБЧ-150) o łącznej masie 114,3 kg, w której masa materiału wybuchowego wynosi około 49,5 kg[6]. Głowica składa się z silnie kruszącej mieszanki na bazie oktogenu z dodatkiem pyłu glinowego, pełniącego rolę składnika termobarycznego zwiększającego impuls fali uderzeniowej, połączonego z lepiszczem w postaci plastyfikatora[7]. System nawigacji bazuje na układzie inercyjnym z korekcją satelitarną, a odporność na zagłuszanie zapewnia rosyjska 8-kanałowa antena adaptacyjna Kometa-M8. W dużej mierze wykorzystano cywilne komponenty importowane z rynku międzynarodowego (m.in. mikrokontrolery STMicroelectronics, układy MEMS InvenSense oraz serwomechanizmy Dynamixel)[8].
Swiwin SW800Pro jest cywilnym, komercyjnym silnikiem turboodrzutowym stosowanym w modelarstwie, o długości 45,5 cm, średnicy 20,7 cm i masie własnej 8,4 kg. Generuje ciąg na poziomie 80 kgf (ok. 0,78 kN) przy maksymalnej prędkości obrotowej sięgającej 65 000 obr./min oraz maksymalnym zużyciu nafty lotniczej do 1,85 kg/min[5].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Ракета «Бандероль»: что известно о характеристиках S8000. РосБизнесКонсалтинг. [dostęp 2026-09-27]. (ros.).
- ↑ «Крушитель мостов» в деле. Над Украиной впервые снят боеприпас «Бандероль». АО «Аргументы и Факты». [dostęp 2026-09-27]. (ros.).
- ↑ «Бандероль»: что известно о новой российской ракете, поразившей Киев. Региональное информационное агентство Московской области. [dostęp 2026-09-27]. (ros.).
- ↑ Крылатая ракета S8000 Бандероль (S8000 Banderol, Дань-Т?), Россия. Портал «ВсеМ». [dostęp 2026-09-27]. (ros.).
- 1 2 Ракета-дрон или крылатая ракета. Что известно об S8000 «Бандероль». SecurityLab.ru. [dostęp 2026-09-29]. (ros.).
- 1 2 Российская ракета S8000 «Бандероль». Данные Московской области. [dostęp 2026-09-27]. (ros.).
- ↑ Россия начала использовать новую крылатую ракету "Бандероль" с большим количеством иностранных компонентов. Гагаджет. [dostęp 2026-09-27]. (ros.).
- ↑ Российская ракета «Бандероль» впервые показана в деталях. Конфликтора. [dostęp 2026-09-27]. (ros.).