atrybut
atrybut (język polski)
[edytuj]- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik atrybut atrybuty dopełniacz atrybutu atrybutów celownik atrybutowi atrybutom biernik atrybut atrybuty narzędnik atrybutem atrybutami miejscownik atrybucie atrybutach wołacz atrybucie atrybuty
- przykłady:
- (1.1) Atrybutem największego z greckich bogów – Zeusa, zwanego gromowładnym – był piorun.
- (1.1) Atrybutem Neptuna był trójząb, którym wzburzał morze i wstrząsał ziemią[1].
- (1.1) Ta płyta była w moim środowisku tak niezbędnym atrybutem dojrzewania jak trądzik i masturbacja[2].
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- łac. attributus, łac. attributum[3]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) attribute
- białoruski: (1.1) атрыбут m
- bułgarski: (1.1) атрибут m
- duński: (1.1) attribut w/n
- esperanto: (1.1) atributo
- francuski: (1.1) attribut
- hiszpański: (1.1) atributo
- interlingua: (1.1) attributo
- kataloński: (1.1) atribut m
- niemiecki: (1.1) Attribut n, Wesensmerkmal n
- norweski (bokmål): (1.1) attribut n
- norweski (nynorsk): (1.1) attribut n
- portugalski: (1.1) atributo
- rosyjski: (1.1) свойство, атрибут
- szwedzki: (1.1) attribut n
- ukraiński: (1.1) атрибут m, властивість ż
- źródła:
- ↑ Homer, Odyseja, Warszawa 1972, s. 375.
- ↑ Szymon Hołownia, Marcin Prokop, Wszystko w porządku. Układamy sobie życie, Wydawnictwo Znak, Kraków 2013, ISBN 9788324027897.
- ↑
Hasło „atrybut” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
