Australische kerkuil
Uiterlijk
| Australische kerkuil IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2023) | ||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Taxonomische indeling | ||||||||||||
| ||||||||||||
| Soort | ||||||||||||
| Tyto novaehollandiae (Stephens, 1826) | ||||||||||||
| Synoniemen | ||||||||||||
| ||||||||||||
| ||||||||||||
De Australische kerkuil of Australische maskeruil (Tyto novaehollandiae) is in wezen een complex van verschillende onderling zeer verwante en sterk op elkaar lijkende (onder)soorten kerkuilen voorkomend in Oceanië. Vroeger werd deze groep onder één noemer geplaatst, Tyto novaehollandiae, maar onderzoek heeft uitgewezen dat er meerdere ondersoorten zijn.
Verspreiding en ondersoorten
[bewerken | brontekst bewerken]De Australische kerkuil telt tien ondersoorten:[2]
- T. n. sororcula (Molukse kerkuil): Tanimbar-eilanden.
- T. n. cayelli (Molukse kerkuil): Buru.
- T. n. almae (Molukse kerkuil): Seram.
- T. n. manusi (Manuskerkuil): Manus.
- T. n. calabyi: zuidelijk-centraal Nieuw-Guinea
- T. n. kimberli: noordwestelijk Australië
- T. n. melvillensis: Melville-eiland en Bathursteiland
- T. n. galei: noordoostelijk Australië
- T. n. novaehollandiae: oostelijk en zuidwestelijk Australië
- T. n. castanops: Tasmanië
Status
[bewerken | brontekst bewerken]De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd maar de soort wordt omschreven als schaars tot zeldzaam. Op de Rode lijst van de IUCN heeft de soort de status niet bedreigd.[1]
Originele beschrijving
[bewerken | brontekst bewerken]Stephens, James Francis. 1826. General Zoology, or Systematic Natural History/by George Kearsley Shaw. 13, pt. 2, p. 61.
Bronnen, noten en/of referenties