U-227

U-227
	; Siostrzana jednostka U-227 – U-203 w czerwcu 1942 roku
Klasa	okręt podwodny
Typ	VIIC
	Historia
Stocznia	Friedrich Krupp Germaniawerft, Kilonia
Położenie stępki	18 października 1941
Wodowanie	9 lipca 1942
	Kriegsmarine
Nazwa	U-227
Wejście do służby	22 sierpnia 1942
Zatopiony	30 kwietnia 1943
	Dane taktyczno-techniczne
Wyporność; • na powierzchni; • w zanurzeniu	; 769 ton; 871 ton
Długość	67,1 metra
Szerokość	6,2 metra
Zanurzenie	4,74 metra
Zanurzenie testowe	100 metrów
Rodzaj kadłuba	dwukadłubowy
Materiał kadłuba	stal
	Napęd
	2 silniki wysokoprężne o łącznej mocy 3200 KM; 2 silniki elektryczne o łącznej mocy 750 KM; 2 śruby
Prędkość; • na powierzchni; • w zanurzeniu	; 17,7 węzłów; 7,6 węzła
Zasięg	na powierzchni: 8500 Mm przy 10 węzłach; w zanurzeniu: 80 Mm przy 4 węzłach
	Sensory
	GHG, S-Gerät(inne języki)
	Uzbrojenie
	1 działo kal. 88 mm; 2 działka plot. kal. 20 mm (1 × II)
Wyrzutnie torpedowe	5 × 533 mm; 14 torped
Załoga	44

Artykuł ten został zgłoszony do umieszczenia na stronie głównej w rubryce „Czy wiesz”.
Pomóż nam go sprawdzić: oceń zgłoszoną nominację.

Ten artykuł został nominowany do wyróżnienia „Dobry Artykuł”.
Weź udział w dyskusji na ten temat.

U-227 – niemiecki okręt podwodny typu VIIC z okresu II wojny światowej.

Wyporność U-Boota wynosiła 769 ton w położeniu nawodnym i 871 ton pod wodą, a jego główną bronią było 14 torped o kalibrze 533 mm, wystrzeliwanych z pięciu wewnętrznych wyrzutni. Jednostka rozwijała na powierzchni prędkość maksymalną 17,7 węzła, jej zasięg przy prędkości 10 węzłów wynosił 8500 Mm.

Okręt został zwodowany 9 lipca 1942 roku w stoczni Friedrich Krupp Germaniawerft w Kilonii, a 22 sierpnia 1942 roku wszedł do służby w Kriegsmarine. Pływając w składzie 7. Flotylli U-Bootów, U-227 podczas pierwszego patrolu został zatopiony wraz z całą załogą 30 kwietnia 1943 roku na północ od Wysp Owczych bombami głębinowymi przez australijski bombowiec Handley Page Hampden.

Projekt i budowa

Osobny artykuł: Okręty podwodne typu VIIC.

Jednostki typu VIIC były kolejnym ewolucyjnym ulepszeniem najliczniej budowanych w Niemczech okrętów typu VII. Poprzednik – typ VIIB – miał niewystarczający zasięg i za mało miejsca pod pokładem umożliwiającego instalację sonaru^[1]^[2]. Opracowany w 1938 roku projekt nowego okrętu różnił się od poprzedniej wersji m.in. zwiększoną grubością blach kadłuba sztywnego (z 16 do 18,5 mm, co zwiększyło maksymalną głębokość zanurzenia z 200 metrów do 250–280 metrów), przedłużeniem kadłuba o 60 cm i kiosku o 30 cm oraz powiększeniem zbiorników paliwa o 5,4 m³, co poprawiło zasięg^[3]^[4]. Powiększone rozmiary pozwoliły na instalację aktywnego sonaru S-Gerät(inne języki), który uzupełniał pasywny Gruppenhorchgerät (GHG)^[1]^[2]. Do zakończenia wojny do służby weszło 568 okrętów typu VIIC^[5]^[6].

U-227 zamówiono 7 grudnia 1940 roku^[7]^[8]. Został zbudowany w stoczni Friedrich Krupp Germaniawerft w Kilonii jako jeden z 58 okrętów typu VIIC zamówionych w tej wytwórni^[9]^[10]. U-227 otrzymał numer stoczniowy 657 (Werk 657)^[7]^[8]. Stępkę okrętu położono 18 października 1941 roku, a zwodowany został 9 lipca 1942 roku^[7]^[8].

Dane taktyczno-techniczne

U-227 był średniej wielkości okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej^[11]. Długość całkowita wynosiła 67,1 metra, szerokość 6,2 metra i zanurzenie 4,74 metra^[6]^[12]. Wysokość (od stępki do szczytu kiosku) wynosiła 9,6 metra^[6]. Wykonany ze stali pancernej CM 351 o grubości 18,5 mm kadłub sztywny miał 50,5 metra długości i 4,7 metra szerokości^[13]^[14]^[a]. Kadłub podzielono grodziami na sześć przedziałów wodoszczelnych: (od dziobu): I – przedział torpedowy ze sterami głębokości oraz GHG, II – przedział akumulatorów wraz z pomieszczeniami załogi, magazynem amunicji i toaletą, III – centrala z pomieszczeniem wielofunkcyjnym (mieszczącym drugą baterię akumulatorów, pomieszczenia załogi i kambuz), IV – przedział silników spalinowych, V – przedział silników elektrycznych, VI – rufowy przedział torpedowy ze sterami kierunku i głębokości^[17]. Kadłub ciśnieniowy otoczony był kadłubem lekkim wykonanym z blach o grubości 4–8 mm^[18]. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 769 ton, a w zanurzeniu 871 ton^[12]^[19]^[b].

Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa 6-cylindrowe, czterosuwowe silniki wysokoprężne Krupp-Germaniawerft F46 z doładowaniem o łącznej mocy 3200 KM przy 470–490 obr./min, a pod wodą poruszał się dzięki dwóm silnikom elektrycznym prądu stałego AEG GU 460/8-276 o łącznej mocy 560 kW (750 KM) przy 295 obr./min^[13]^[12]. Dwa wały napędowe obracały dwie śruby, zapewniając maksymalną prędkość 17,7 węzła na powierzchni i 7,6 węzła w zanurzeniu^[20]^[12]. Zasięg wynosił 8500 Mm przy prędkości 10 węzłów w położeniu nawodnym (3250 Mm przy prędkości maksymalnej) oraz 80 Mm przy prędkości 4 węzłów pod wodą (130 Mm przy 2 węzłach)^[12]^[21]. Zbiorniki mieściły 113,47 tony paliwa, a energia elektryczna magazynowana była w dwóch bateriach akumulatorów AFA 33 MAL 800 W i AFA 33 MAL 800 E po 62 ogniwa każda, o łącznej pojemności 9160 Ah, masie 62 tony i czasie rozładowania 20 godzin^[21]^[22]. Dopuszczalna głębokość zanurzenia okrętu wynosiła 100 metrów, a głębokość zgniecenia 250–280 metrów^[20]^[23].

Okręt wyposażony był w pięć wyrzutni torped o kalibrze 533 mm (cztery na dziobie i jedną rufową), z łącznym zapasem 14 torped (wymiennie okręt mógł przenosić 26 min typu TMA lub 39 min typu TMB)^[24]^[25]. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło umieszczone przed kioskiem działo pokładowe kalibru 88 mm SK C/35 L/45, z zapasem amunicji wynoszącym 250 naboi oraz podwójnie sprzężone stanowisko działek przeciwlotniczych kalibru 20 mm C/38 L/65^[20]^[24]. Jednostka była również wyposażona w pasywny sonar GHG i aktywny S-Gerät(inne języki), a do obserwacji służyły dwa peryskopy Zeissa: bojowy i nocny^[20]^[26].

Załoga okrętu składała się z czterech oficerów oraz 40 podoficerów i marynarzy^[21]^[27]^[c].

Służba

U-227 został wcielony do służby w Kriegsmarine 22 sierpnia 1942 roku^[29]^[30]. Dowództwo okrętu objął por. mar. (niem. Oberleutnant zur See) Jürgen Kuntze(inne języki)^[7]^[31]. U-Boot otrzymał numer poczty polowej M 51 115^[8]. 1 marca 1943 roku dowódca jednostki otrzymał awans na stopień kpt. mar. (niem. Kapitänleutnant)^[31]. Do 1 kwietnia załoga jednostki przechodziła szkolenie w składzie 5. Flotylli U-Bootów(inne języki), operując z Kilonii^[7]^[8].

Pierwszy rejs bojowy i utrata okrętu

1 kwietnia 1943 roku okręt został przyporządkowany do 7. Flotylli U-Bootów^[7]^[8]. 24 kwietnia U-Boot wyszedł z Kilonii na swój pierwszy wojenny patrol, kierując się na Atlantyk^[32]^[33].

30 kwietnia 1943 roku płynący na powierzchni po wodach Morza Norweskiego U-227 został wykryty na północ od Wysp Owczych przez samolot bombowy Handley Page Hampden z oznaczeniem „X” nr AN149 z australijskiej 455. Eskadry RAAF(inne języki), pilotowany przez J.S. Freetha^[34]^[35]. W pierwszym ataku samolot z wysokości 15 metrów zrzucił na broniącego się ogniem przeciwlotniczym U-Boota sześć bomb głębinowych, których bliskie wybuchy z prawej burty i za rufą obramowały okręt podwodny; następnie bombowiec wykonał drugi nalot, zrzucając dwie kolejne bomby^[28]. Atak zakończył się zatopieniem U-227 na pozycji 64°05′N 6°40′W/64,083333 -6,666667^[28]^[29]. Mimo że tonący okręt zdołało opuścić około 30 z liczącej w tym rejsie 49 członków jego załogi, wszyscy zginęli na skutek sztormowej pogody^[7]^[28].

Uwagi

↑ Stal CM 351 produkcji zakładów Kruppa składała się z 1,23% manganu, 0,3% krzemu, 0,17% węgla, 0,13% chromu oraz 0,1% wanadu i miała następujące parametry: wytrzymałość od 55 do 70 kg/mm², granicę plastyczności 45 kg/mm², ściskanie 60% i rozciąganie 28%^[15]^[16].
↑ Gardiner i Chesneau 1980 ↓, s. 242 podaje wyporność 749/851 ton; Rössler 1989 ↓, s. 335 i Miller 2000 ↓, s. 27 761/865 ton, zaś Gogin 2026 ↓ i Showell 2006 ↓, s. 81 769/1070 ton.
↑ W momencie zatopienia U-227 na jego pokładzie przebywało 49 osób^[7]^[28].

Przypisy

1 2 Rössler 1989 ↓, s. 115.
1 2 Borowiak 2009a ↓, s. 89.
↑ Rössler 1989 ↓, s. 115–116.
↑ Borowiak 2009a ↓, s. 90–91.
↑ Borowiak 2009a ↓, s. 94.
1 2 3 VIIC ↓.
1 2 3 4 5 6 7 8 U-227 ↓.
1 2 3 4 5 6 Borowiak 2009b ↓, s. 121.
↑ Germaniawerft ↓.
↑ Fontenoy 2007 ↓, s. 210.
↑ Borowiak 2009a ↓, s. 78.
1 2 3 4 5 Möller i Brack 2004 ↓, s. 73.
1 2 Gröner 1985 ↓, s. 72.
↑ Borowiak 2009a ↓, s. 92, 113.
↑ Rössler 1989 ↓, s. 157.
↑ Borowiak 2009a ↓, s. 113.
↑ Borowiak 2009a ↓, s. 113, 120–132.
↑ Borowiak 2009a ↓, s. 114.
↑ Fontenoy 2007 ↓, s. 209.
1 2 3 4 Gogin 2026 ↓.
1 2 3 Borowiak 2009a ↓, s. 93.
↑ Gröner 1985 ↓, s. 74.
↑ Borowiak 2009a ↓, s. 91.
1 2 Borowiak 2009a ↓, s. 92.
↑ Miller 2000 ↓, s. 27.
↑ Borowiak 2009a ↓, s. 126.
↑ Gardiner i Chesneau 1980 ↓, s. 242.
1 2 3 4 Borowiak 2009b ↓, s. 122.
1 2 Gröner 1985 ↓, s. 84.
↑ Herzog 1993 ↓, s. 269.
1 2 Jürgen Kuntze ↓.
↑ patrole ↓.
↑ patrol 1 ↓.
↑ Blair 2025 ↓, s. 307.
↑ Borowiak 2009b ↓, s. 121–122.

Bibliografia

Clay Blair: Hitlera wojna U-Bootów. Ścigani 1942–1945. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 2025. ISBN 978-83-11-18327-8. (pol.).
Mariusz Borowiak: Żelazne rekiny Dönitza. T. 1. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Alma-Press, 2009. ISBN 978-83-7020-400-6. (pol.).
Mariusz Borowiak: Żelazne rekiny Dönitza. T. 2. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Alma-Press, 2009. ISBN 978-83-7020-406-8. (pol.).
Conway’s All the World’s Fighting Ships 1922–1946. Robert Gardiner, Roger Chesneau (red.). London: Conway Maritime Press, 1980. ISBN 0-85177-146-7. (ang.).
Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara, California: ABC-CLIO, 2007. ISBN 1-85367-623-3. (ang.).
Ivan Gogin: „VIIC” type seagoing submarines (1940–1944). Navypedia. [dostęp 2026-10-18]. (ang.).
Erich Gröner: Die deutschen Kriegsschiffe 1815–1945: U-Boote, Hilfskreuzer, Minenschiffe, Netzleger, Sperrbrecher. T. 3. Koblenz: Bernard & Graefe, 1985. ISBN 3-7637-4802-4. (niem.).
Guðmundur Helgason: F. Krupp Germaniawerft AG, Kiel. uboat.net. [dostęp 2026-10-18]. (ang.).
Guðmundur Helgason: Kapitänleutnant Jürgen Kuntze. uboat.net. [dostęp 2026-10-18]. (ang.).
Guðmundur Helgason: Patrol info for U-227. uboat.net. [dostęp 2026-10-18]. (ang.).
Guðmundur Helgason: Patrols by U-227. uboat.net. [dostęp 2026-10-18]. (ang.).
Guðmundur Helgason: Type VIIC. uboat.net. [dostęp 2026-10-18]. (ang.).
Guðmundur Helgason: U-227. uboat.net. [dostęp 2026-10-18]. (ang.).
Bodo Herzog: Deutsche U-Boote 1906–1966. Erlangen: Karl Müller Verlag, 1993. ISBN 3-86070-036-7. (niem.).
David Miller: U-Boats: History, Development and Equipment, 1914–1945. London: Conway Maritime Press, 2000. ISBN 978-0851777900. (ang.).
Eberhard Möller, Werner Brack: The Encyclopedia of U-Boats: From 1904 to the Present. London: Greenhill Books, 2004. ISBN 1-85367-623-3. (ang.).
Eberhard Rössler: The U-Boat: The Evolution And Technical History Of German Submarines. Annapolis: Naval Institute Press, 1989. ISBN 0-87021-966-9. (ang.).
Jak P. Mallmann Showell: The U-Boat Century: German Submarine Warfare 1906–2006. London: Chatham Publishing, 2006. ISBN 978-1-86176-241-2. (ang.).

[17] Stal CM 351 produkcji zakładów Kruppa składała się z 1,23% manganu, 0,3% krzemu, 0,17% węgla, 0,13% chromu oraz 0,1% wanadu i miała następujące parametry: wytrzymałość od 55 do 70 kg/mm², granicę plastyczności 45 kg/mm², ściskanie 60% i rozciąganie 28%^[15]^[16].

[21] Gardiner i Chesneau 1980 ↓, s. 242 podaje wyporność 749/851 ton; Rössler 1989 ↓, s. 335 i Miller 2000 ↓, s. 27 761/865 ton, zaś Gogin 2026 ↓ i Showell 2006 ↓, s. 81 769/1070 ton.

[31] W momencie zatopienia U-227 na jego pokładzie przebywało 49 osób^[7]^[28].

[CITEREFRössler1989115-1] 1 2 Rössler 1989 ↓, s. 115.

[CITEREFBorowiak2009a89-2] 1 2 Borowiak 2009a ↓, s. 89.

[CITEREFRössler1989115–116-3] Rössler 1989 ↓, s. 115–116.

[CITEREFBorowiak2009a90–91-4] Borowiak 2009a ↓, s. 90–91.

[CITEREFBorowiak2009a94-5] Borowiak 2009a ↓, s. 94.

[CITEREFVIIC-6] 1 2 3 VIIC ↓.

[CITEREFU-227-7] 1 2 3 4 5 6 7 8 U-227 ↓.

[CITEREFBorowiak2009b121-8] 1 2 3 4 5 6 Borowiak 2009b ↓, s. 121.

[CITEREFGermaniawerft-9] Germaniawerft ↓.

[CITEREFFontenoy2007210-10] Fontenoy 2007 ↓, s. 210.

[CITEREFBorowiak2009a78-11] Borowiak 2009a ↓, s. 78.

[CITEREFMöllerBrack200473-12] 1 2 3 4 5 Möller i Brack 2004 ↓, s. 73.

[CITEREFGröner198572-13] 1 2 Gröner 1985 ↓, s. 72.

[CITEREFBorowiak2009a92,_113-14] Borowiak 2009a ↓, s. 92, 113.

[CITEREFRössler1989157-15] Rössler 1989 ↓, s. 157.

[CITEREFBorowiak2009a113-16] Borowiak 2009a ↓, s. 113.

[CITEREFBorowiak2009a113,_120–132-18] Borowiak 2009a ↓, s. 113, 120–132.

[CITEREFBorowiak2009a114-19] Borowiak 2009a ↓, s. 114.

[CITEREFFontenoy2007209-20] Fontenoy 2007 ↓, s. 209.

[CITEREFGogin2026-22] 1 2 3 4 Gogin 2026 ↓.

[CITEREFBorowiak2009a93-23] 1 2 3 Borowiak 2009a ↓, s. 93.

[CITEREFGröner198574-24] Gröner 1985 ↓, s. 74.

[CITEREFBorowiak2009a91-25] Borowiak 2009a ↓, s. 91.

[CITEREFBorowiak2009a92-26] 1 2 Borowiak 2009a ↓, s. 92.

[CITEREFMiller200027-27] Miller 2000 ↓, s. 27.

[CITEREFBorowiak2009a126-28] Borowiak 2009a ↓, s. 126.

[CITEREFGardinerChesneau1980242-29] Gardiner i Chesneau 1980 ↓, s. 242.

[CITEREFBorowiak2009b122-30] 1 2 3 4 Borowiak 2009b ↓, s. 122.

[CITEREFGröner198584-32] 1 2 Gröner 1985 ↓, s. 84.

[CITEREFHerzog1993269-33] Herzog 1993 ↓, s. 269.

[CITEREFJürgen_Kuntze-34] 1 2 Jürgen Kuntze ↓.

[CITEREFpatrole-35] trole ↓.

[CITEREFpatrol_1-36] trol 1 ↓.

[CITEREFBlair2025307-37] Blair 2025 ↓, s. 307.

[CITEREFBorowiak2009b121–122-38] Borowiak 2009b ↓, s. 121–122.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]

[11]

[12]

[13]

[14]

[a]

[17]

[18]

[19]

[b]

[20]

[21]

[22]

[23]

[24]

[25]

[26]

[27]

[c]

[29]

[30]

[31]

[32]

[33]

[34]

[35]

[28]

[15]

[16]