Fenibut
| |||||||||||
| |||||||||||
| Ogólne informacje | |||||||||||
| Wzór Hilla |
C10H13NO2 | ||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Masa molowa |
179,22 g/mol | ||||||||||
| Identyfikacja | |||||||||||
| Numer CAS | |||||||||||
| PubChem | |||||||||||
| DrugBank | |||||||||||
| |||||||||||
| |||||||||||
| |||||||||||
| Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) | |||||||||||
| Klasyfikacja medyczna | |||||||||||
| ATC | |||||||||||
| |||||||||||
Fenibut, kwas β-fenylo-γ-aminomasłowy – organiczny związek chemiczny, fenylowa pochodna kwasu γ-aminomasłowego (GABA). Jest lekiem z grupy gabapentynoidów. W małych dawkach ma działanie nootropowe, przeciwlękowe i lekko pobudzające[3], a w wyższych przeciwbólowe[4], nasenne i przeciwdrgawkowe.
Jest dopuszczony do obrotu farmaceutycznego na terenie Rosji, Kazachstanu, Ukrainy, Białorusi i Łotwy[3].
Synteza
[edytuj | edytuj kod]Związek można uzyskać w wieloetapowym procesie, wychodząc z benzaldehydu i malonianu dimetylu[5]:

Synteza stereokontrolowana
[edytuj | edytuj kod]Fenibut występuje w formie dwóch enancjomerów różniących się konfiguracją na atomie C2. Poszczególne izomery można uzyskać na drodze chemicznej lub chemoenzymatycznej. W pierwszym podejściu przygotowuje się diastereoizomeryczny prekursor, w którym grupa karboksylowa jest zestryfikowana łatwo osiągalnym (R)-pentolaktonem, a grupa aminowa chroniona jest w formie ftalimidu. Związek ten można rozdzielić na poszczególne diastereoizomery za pomocą krystalizacji frakcyjnej, a następnie za pomocą hydrolizy kwasowej usunąć obie grupy ochronne[2]. W metodzie chemoenzymatycznej prekursorem jest racemiczny ester metylowy, który zamiast grupy aminowej zawiera grupę nitrową. Enancjomer S pod wpływem α-chymotrypsyny ulega deestryfikacji do kwasu, natomiast enancjomer R nie jest substratem dla tego enzymu i pozostaje niezmieniony. Podczas ekstrakcji mieszaniny reakcyjnej octanem etylu ester R przechodzi do fazy organicznej (po wyizolowaniu przeprowadza się hydrolizę estru w warunkach kwasowych), a kwas S pozostaje w fazie wodnej. W ostatnim etapie przeprowadza się redukcję grupy nitrowej do aminowej za pomocą wodoru na niklu Raneya[6].
Mechanizm działania
[edytuj | edytuj kod]Fenibut jest silnym agonistą receptorów GABAB, podobnie jak baklofen i kwas 4-hydroksybutanowy (GHB), a także słabym agonistą receptorów GABAA[3]. Ponadto wiąże się z pomocniczą podjednostką α2δ kanału wapniowego neuronów ośrodkowego układu nerwowego[7]. W małych dawkach może również zwiększać stężenie dopaminy w mózgu, co wiąże się z jego działaniem pobudzającym[3] i przeciwdepresyjnym[4].
Z badań in vitro na móżdżku szczura wynika, że enancjomer R wykazuje działanie co najmniej 100× silniejsze niż enancjomer S[2].
Zastosowanie
[edytuj | edytuj kod]Fenibut wykorzystuje się w leczeniu zaburzeń lękowych, bezsenności, astenii, depresji, alkoholizmu, alkoholowego zespołu abstynencyjnego, PTSD, jąkania, tików, choroby Ménière’a i choroby lokomocyjnej oraz w premedykacji przed inwazyjnymi zabiegami medycznymi[3] .
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ G. Cignarella, L. Fontanella, V. Aresi, E. Testa, [Derivatives of phenylbutyrates. 3. Synthesis of compounds with potential anti-inflammatory activity correlated to 3,3'-diphenyl-N,N'-dipyrrolidine-2,2'-dione], „Il Farmaco; Edizione Scientifica”, 23 (4), 1968, s. 321–343, PMID: 5680376 [dostęp 2026-11-04] (ang.).
- 1 2 3 4 5 R.D. Allan i inni, A new synthesis resolution and in vitro activities of (R)- and (S)-β-Phenyl-Gaba, „Tetrahedron”, 46 (7), 1990, s. 2511–2524, DOI: 10.1016/S0040-4020(01)82032-9 [dostęp 2026-11-04] (ang.).
- 1 2 3 4 5 Izyaslav Lapin, Phenibut (β‐Phenyl‐GABA): A Tranquilizer and Nootropic Drug, „CNS Drug Reviews”, 7 (4), 2001, s. 471–481, DOI: 10.1111/j.1527-3458.2001.tb00211.x, PMID: 11830761, PMCID: PMC6494145 [dostęp 2026-11-04] (ang.).
- 1 2 Maija Dambrova i inni, Comparative pharmacological activity of optical isomers of phenibut, „European Journal of Pharmacology”, 583 (1), 2008, s. 128–134, DOI: 10.1016/j.ejphar.2008.01.015 [dostęp 2026-11-04] (ang.).
- ↑ В.В. Сивчик i inni, Синтез γ-амино-β-фенилмасляной кислоты (фенибута) [Sintiez γ-amino-β-fieniłmaslanoj kisłoty (fienibuta)], [w:] Медико-социальная экология личности: состояние и перспективы [Miediko-socyalnaja ekołogija licznosti: sostojanije i pierspiektiwy], Mińsk: Министерство образования Республики Беларусь / Белорусский Государственный Университет [Ministierstwo obrazowanija Riespubliki Biełaruś / Biełorusskij Gosudarstwiennyj Uniwiersitiet], 2012, s. 448–450 [dostęp 2026-11-04] (ros.).
- ↑ Fulvia Felluga, Valentina Gombac, Giuliana Pitacco, Ennio Valentin, A short and convenient chemoenzymatic synthesis of both enantiomers of 3-phenylGABA and 3-(4-chlorophenyl)GABA (Baclofen), „Tetrahedron: Asymmetry”, 16 (7), 2005, s. 1341–1345, DOI: 10.1016/j.tetasy.2005.02.019 [dostęp 2026-11-04] (ang.).
- ↑ Elena P. Calandre, Fernando Rico-Villademoros, Mahmoud Slim, Alpha 2 delta ligands, gabapentin, pregabalin and mirogabalin: a review of their clinical pharmacology and therapeutic use, „Expert Review of Neurotherapeutics”, 16 (11), 2016, s. 1263–1277, DOI: 10.1080/14737175.2016.1202764 [dostęp 2026-11-04] (ang.).